SZZ017

 zimno

przenika

dłonie

srebrzy się

mróz we

włosach

słowa

parują z ust

gorące jeszcze

by wnet zmrozić

łzę,

serce,

wieczór

i tylko księżyc

świadkiem

tej chwili

co mrokiem

spowije

dzień

następny

i kolejne

aż do wiosny