PLO056

trudno 

o słowa

które

mogłyby

zamienić

dzień

w coś

wyjątkowego

czasem

dzień dobry

wystarczy

a czasem

bukiet słów

najczulszych

jest niczym

...

PLO055

niedzielny

błękit

przetkany

bielą 

młodych

cumulusów

....

zawisł nad światem

słoneczną chłodną ciszą

... 

ciszę przerwał huk

ludzkiej muchy

która, to gnana

swą naturalną

pychą

zawładnęła

ptasim światem

...

mały punkt 

w przestworzach

dzieło ludzkich rąk

przypomina, że 

nie ma rzeczy

nie ma marzeń

których nie można

ziścić

...

to drobne piękno

nie tylko formy

i kształtu

ale też hartu ducha

i wyrzeczeń w podążaniu

za marzeniami

nie jednego człowieka

...

niedzielne niebo

zawisło błękitem

nad światem

naszym światem

PLO054

niebo dziś wylało

może łez

nim dzień się zaczął

zdążył zmoknąć

....

może to przez

grzechów sześć

a może trochę

za szczęścia garść

...

a może dlatego,

że niż nadciąga

i niebo płacze

...

lecz deszcz

nie trwał długo

jak łzy co schną szybko

gdy tylko ktoś

włoży na siebie

uśmiech,

a dzień

włoży słońce

...

wtedy można

wszystko...

PLO053

chłód w uliczce

zapomnianych spraw

ciemność przesiąka

przez ściany

tuż obok ktoś

potyka się

o własny cień

nie wstając

już więcej do biegu

o kolejny dzień

żeby dni nie uciekały

nie odchodziły bez uśmiechu

potrzeba odrobinę zieleni

odrobinę nadziei

i uśmiechnięte

dzień dobry

PLO052

mgła

złapała

wodę w powietrzu

szarząc świat wokół

w sumie to bez znaczenia

gdyż szarość równomiernie

wypełnia ostatnie dni

PLO051

wieczór oderwany od dnia

bez słów, bez wrażeń

bez wydarzeń

po prostu

zapadał

w samotności

jak parasol

nie dotknięty deszczem

zapomniany wysycha

w kącie

PLO050

lato zapisane w liściach

powoli żółknie i odchodzi

kończąc sierpniowe dni

melodia upalnych wieczorów

powoli milknie, ustępując

wczesnemu zmierzchowi

lecz myśli rozwichrzone,

uśmiechnięte swobodą

nie pozwolą odejść latu

tak prędko