GRW214

dzień
dopiero wstał
i mozolnie
przeciągnął
śniadanie
...
jeszcze
wszystko
przed nim
...
lecz serce już
w drodze
...
trudno
będzie
przerobić
ten czas
zanim
reszta ciała
ruszy w pogoń
za sercem

GRW213

wieczór
płynął
muzyką
wypełniając
godziny
dźwiękiem
...
bo kiedy
przychodzi
czas,
by móc
słuchać kogoś
to
...
słychać pustkę
...
życie toczy się
za ścianą
...
wieczór
płynął
muzyką
w akompaniamencie
wirującej
pralki
...
coś jednak
z życia
zajrzało tu
wieczorem

GRW212

zima oddycha jeszcze
chłodem, zimnem
poranków
wszystkie kwiaty
wszystkie myśli
wtulają się
w najmniejsze choćby
promienie słońca
...
potrzeba ciepła
...
potrzeba złapać
ten zimny oddech
w żagle
i popłynąć w dzień
mimo chłodu
z uśmiechem

GRW211

gdy tylko dziś świat ruszył
spadł śnieg
spadł nie pytając o zgodę
o wiosnę i porę
nikt go nie chciał
a spadł

milionem różnych płatków,
które w mgnieniu oka
niknęły w miejskiej szarości
stając się kroplami wody

gdyby można było
jak ten śnieg niechciany
pojawić się na moment
i zniknąć...

GRW210

miękki od snów księżyc
odpływał powoli ze świata
oddając miejsce gwiazdom
kuszącym podróżą w wyobraźni
do światów innych niż ten,
pomarańczowego nieba
mórz metalicznych
traw krystalicznych
wszędzie tam gdzie
każdy chciałby być
nawet to świata za rogiem
gdzie są Ci z którymi chcemy być

GRW209

wieczór zapadał
w srebrnym świetle
pełnego księżyca
świat zapadał w sen
przy delikatnych
dźwiękach ptasich
melodii...

tylko czasem
do uszu docierał
twardy głos
cywilizacji

z całą swoją
elektryczną
definicją
dobrej
zabawy

GRW208

słońce wzeszło,
nad marzeniami
sprawiając,
że każde
"Dzień dobry"
się uśmiecha.

a już
każda minuta
czeka
na czas
kiedy
wszystkich otoczy
wiosna
wokół
zostawiając troski dnia
na boku...
na chwilę
na cały wieczór

GRW207

oczekiwania
nadzieje
tęsknoty
to nasze
ludzkie
paliwo,
to one
nadają
sens
każdemu
dniu
i myśli
każdej
...
jednak
wiedząc,
że ich spełnienie
da nam szczęście
często zapominamy
że szczęście jest
w nas samych
tylko sięgnąć ręką
i rozejrzeć się wokół
na uśmiechy tych
co nas otaczają
i razem z nami
tworzą życie

GRW206

dzień
mógłby być

róży kwiatem,
o pełnych płatkach
z kuszącym zapachem

mógłby być
i ponieść tam
gdzie mógłbym być sam

dzień
będzie taki

jak róży kwiat
co kolce wbija
pełen zawiści świat

przez ciernie
przejść trzeba
by w końcu dotknąć nieba

lecz ból pozostanie już
zasiany głębiej
niż sięgną korzenie róż

GRW205

niebo zapłonęło
pod ostatnim
dotykiem słońca

pod dotykiem
słońca
zapłonęły myśli
dotychczas skulone
w zimnej klatce
niesłonecznej pory

myśli pełne życia
pełne świeżej zieleni
i tego ciepłego uczucia,
że świat jest tylko
dla nas

GRW204

słonce otworzyło
błękit nieba
rozkwiecony
Wiosenną bielą
miejskich alei,
i parków,
świeża zieleń
zaczyna zasłaniać
ciemne konary
drzew,
oddalając
w pamięci
czarno-białe
widoki zimy

to wystarczy,
by delikatna
maszyneria
duszy
włączyła
na dziś
funkcję
uśmiechu

GRW203

wytrawne wino
...

cierpki smak ostatnich dni
wciąż czuję w ustach

zmieszane emocje
i świadomość
własnych słabości
wzmagają tylko
tęsknotę
...
na co dzień
głęboko ukrytą
za uśmiechem
na "dzień dobry"

liczę dni do chwil
w których będę mógł być
sobą
będę mógł być blisko

GRW202

kiedy rano,
przez otwarte
okno duszy
wpadnie
kawałek
słońca

cały dzień
rusza z kopyta

nieważne
czy słońce
już wisi na niebie
czy wzeszło
z czyimś
uśmiechem

ważne
żeby ten
dzień
ruszył z kopyta

GRW201

wgniecione
w duszę
ostatnie dni
budzą
nocą
...
szumem
nierozwiązywalnych
spraw
...
spychając
odpoczynek
w zakamarki
umysłu
...
zmęczenie
podbija oczy
jak przegrana
walka z samym
sobą
...
nie widać dziś
słońca
nie widać

GRW200

Spokój krótszy
niż chwila
skończył się
pierwszym
ukłuciem
nowego
tygodnia

Już wiatr
powinien
nadymać
żagle
już skrzydła
powinny nieść
w przestworzach

lecz dziś
wszystko się
głęboko chowa
prędzej
szukając
schronienia
niż stawać
do walki

została tylko
wątła nadzieja,
że jakaś iskra
zapali ten tydzień
i spali całą mizerność
Poniedziałkowego
poranka

GRW199

miasto odległe
ludzi pełne
jednak puste
milczące
pozostaje
kiedy
wieczór
nadchodzi
i bez słów
płynie
wpatrzony
w szklany
ekran
tylko
po to
by zabić
tęsknotę
za miastem
bliskim
pełnym
emocji
i zdarzeń

GRW198

człowiek
współczesny
idąc
codziennym
szlakiem
wpatrzył się
w swe
elektroniczny
świat
zupełnie
tracąc
wiarę...
...
ale nie wiarę
w religię
Boga, czy
innych ludzi
lecz wiarę
we własną
Duszę
...
to tak
jakby
zaprzeczać
swojemu
własnemu
istnieniu
...
bo jak
można
żyć
bez
własnej
Duszy?

GRW197

zakwitły
słowa
pełnią
wiosny
przetykane
błękitem
nieba...
gdyby tak
zatrzymać
chwilę
na chwilę
i spojrzeć
ponad
ekran
monitora
można
dostrzec,
że przyroda
nie przejmuje
się ludzkimi
planami...
...i kwitnie

GRW196

widziałem obraz:
w małym pokoju, w którym światło
dnia przedzierało się przez długo
nieodsłaniane zasłony
siedział straszy człowiek
w otoczeniu pustych kubków po kawie
w dłoni tlił się papieros
a wzrok wskazywał,
iż pochłonęły go myśli...
Pracował
nad czymś geometrycznym
być może nad obrazem jego duszy?
...
gdybym miał tyle zapału
możliwe, że to co powstaje
każdego poranka,
mniej przypominałoby wrzuconą
karkówkę na ruszt,
a bardziej kolację przy świecach
...
poczułem ukłucie zazdrości

GRW195

świt
obudził się
głosem ptaków
cisza nocy
przerwana
łagodnym
śpiewem,
który
jeszcze
pozwalał
powrócić
do snu
z łagodnym
uśmiechem
porannej
kołysanki
....
wszakże
świat
może
jeszcze
poczekać
kilka
chwil

GRW194

Młoda wiosna
rozwija zieleń
z każdym dniem
coraz więcej
i więcej

niosąc ten
obraz ze sobą
można otworzyć
własne serce
na nową
zieleń

nadziei
która
napędza
każdą
Emocję

GRW193

myśli
zamglone
nie chcą
dać się
złapać
i zapłonąć
w kliku
codziennych
wersach
...
tym bardziej,
że ich brak
nie zmieni
świata,
ni dnia
nawet
minuty
...
pozostawiając
dzień takim
jakim zwykle jest