PLO065

codziennie

mielona

szarość

nie smakuje

inaczej

jak wygląda

...

Dni pędzą

bez wytchnienia,

w których

pusty pokój

bez głosu

jest zwieńczeniem dnia

...

PLO064

niebo zasnute,

drapie w gardło

mgłą

i w ogóle szarością

poniedziałku

tak bardzo 

chcącego zostać

w domu

...

budzik denerwuje

swą natarczywością

a w oknie zepsuła

się pogoda

...

jak zacząć ten dzień

nie lejąc łez

lub gniewnych

słów siejąc?

...

jak się uśmiechnąć?

wyciągnąć dłoń

do świata,

który już za rogiem

chce ugryźć Cię

całą swą wściekłością

...

nie trzeba się go bać

może trzeba

go trochę pogłaskać

a sam się rozświetli

...

miłego dnia

PLO063

dzień

nie bardzo

chce wyjść z łóżka

i pomaga kawa

ze słońcem za oknem

po prostu dzień

chce zostać nie tknięty

segregatorem

nierozwiązaną sprawą

czy spóźnioną ofertą

chciałby być dniem

dla innych

PLO062

noc głęboka

i mglista

spowiła świat

mrokiem

ciemniejszym

od czerni

...

światła lamp

nie rozświetlały

ulic, tliły się jedynie

udając, że świecą

...

nadzieja uciekła

i skryła się w kąt

bojąc się wyjść

w ten mrok

...

i gdy kolejne

dni i noce

zamglone

będą nas nękać

...

trzeba więcej uśmiechu

i kawy

PLO061

słońce 

czerwieniło

świat

pod parasolem

liści

....

zachowując ciszę

tak brakującą

codzienności

...

słońce zgubiło się

w instalacji

jesiennych kolorów

przenikając ledwie

kilkoma promieniami

prosto w duszę

...

mrużąc oczy

przejmuję ciepło

tych podróży

wśród zapachów

jesieni 

przyjaźni

głębokiego lasu

...

PLO060

niech stopa

dotknie trawy

dotknie wilgotnego poranka

nie otwierając oczu

pozwoli ciszy rozlać się

po całym ciele

....

PLO059

słońce

wiatr

chwila 

zbyt krótka

by dostrzec ciszę

i rozświetlony świat

poniżej

emocje grają

najpiękniejszą muzykę

spełniających się marzeń

za każdym razem

gdy świat ucieka

pod stopami

PLO058

wiatr 

zburzył pogodę

zburzył włosy

zburzył dobry nastrój jesieni

...

zmienność zmiotła liście

życia małe i większe

...

chaos zapanował 

nad dniami

spokojnymi tak niedawno jeszcze

...

i trwa w niepogodzie

zmęczeniu

niekończących się kroplach deszczu

...

nie czeka się na lepsze

nie czeka się wcale

...

PLO057

Niebo

porażone słońcem

schowało się

w lekkich chmurach

Dzień 

pachniał jesienią

jeszcze zieloną

ale zmęczoną latem

Jeszcze

trochę światła

przed nami 

można nacieszyć

oczy 

nim jesień całkiem

zasnuje niebo,

dni

nadzieję

i wszystko co jasne

...

PLO056

trudno 

o słowa

które

mogłyby

zamienić

dzień

w coś

wyjątkowego

czasem

dzień dobry

wystarczy

a czasem

bukiet słów

najczulszych

jest niczym

...

PLO055

niedzielny

błękit

przetkany

bielą 

młodych

cumulusów

....

zawisł nad światem

słoneczną chłodną ciszą

... 

ciszę przerwał huk

ludzkiej muchy

która, to gnana

swą naturalną

pychą

zawładnęła

ptasim światem

...

mały punkt 

w przestworzach

dzieło ludzkich rąk

przypomina, że 

nie ma rzeczy

nie ma marzeń

których nie można

ziścić

...

to drobne piękno

nie tylko formy

i kształtu

ale też hartu ducha

i wyrzeczeń w podążaniu

za marzeniami

nie jednego człowieka

...

niedzielne niebo

zawisło błękitem

nad światem

naszym światem

PLO054

niebo dziś wylało

może łez

nim dzień się zaczął

zdążył zmoknąć

....

może to przez

grzechów sześć

a może trochę

za szczęścia garść

...

a może dlatego,

że niż nadciąga

i niebo płacze

...

lecz deszcz

nie trwał długo

jak łzy co schną szybko

gdy tylko ktoś

włoży na siebie

uśmiech,

a dzień

włoży słońce

...

wtedy można

wszystko...

PLO053

chłód w uliczce

zapomnianych spraw

ciemność przesiąka

przez ściany

tuż obok ktoś

potyka się

o własny cień

nie wstając

już więcej do biegu

o kolejny dzień

żeby dni nie uciekały

nie odchodziły bez uśmiechu

potrzeba odrobinę zieleni

odrobinę nadziei

i uśmiechnięte

dzień dobry

PLO052

mgła

złapała

wodę w powietrzu

szarząc świat wokół

w sumie to bez znaczenia

gdyż szarość równomiernie

wypełnia ostatnie dni

PLO051

wieczór oderwany od dnia

bez słów, bez wrażeń

bez wydarzeń

po prostu

zapadał

w samotności

jak parasol

nie dotknięty deszczem

zapomniany wysycha

w kącie

PLO050

lato zapisane w liściach

powoli żółknie i odchodzi

kończąc sierpniowe dni

melodia upalnych wieczorów

powoli milknie, ustępując

wczesnemu zmierzchowi

lecz myśli rozwichrzone,

uśmiechnięte swobodą

nie pozwolą odejść latu

tak prędko

PLO049

okruchy dnia,

złowione przed snem

zdają się być odległym

echem czegoś

co w ogóle mogło

nie zaistnieć...

wciąż jednak brzęczą

w głowie niewygasłą

emocją...

przewracam się na bok

może wylecą uchem

a może zassie się

dobry sen z poduszki

PLO048

dzień 

taki jak dziś,

szary kartką 

z kalendarza,

mógłby

zacząć się

różą w różowym

kolorze,

jak prosty uśmiech

na dzień dobry

nim kawa 

i inne kłopoty

zaleją dzień

odprawiając go

na półkę pozostałych

nic nie znaczących

dni

więc skoro 

róże nie rosną

w słowach

to tylko można

się nimi uśmiechnąć

dzień dobry 

PLO047

zatrzymany czas

w zieleniach

śródmiejskiego parku

pozwolił przytulić chwilę

i być razem

bez czasu, 

niepotrzebnych

zmartwień

całego świata

...

cieszyć się sobą,

zielenią,

zawieszonym 

na gałęziach

głosem ptaka

bez czasu,

zmartwień,

całego świata

...

PLO046

tydzień kończył się

znużeniem...

kolejnym zmęczonym

piątkiem...

gubiącym się w korkach

powrotem...

niebo uśmiechnęło się

w sobotę...

tańcem w chmurach

tam i z powrotem...

znużenie zgubiło się

w korkociągu...

tak że tydzień zacznie się

uśmiechem...

PLO045

Latomyśl

swobodnolotna

nieokiełznanie

wyskoczyła

na krótką 

chwilę

poza czas i miejsce

bujając po 

białobezmyślnych

obłokach

ciesząc słońcem oczy

wróciła po chwili

udając, że nic się nie stało

i jest zwykłopapierową

myślą biurową

PLO044

zamknięte dni

kończą się tak samo

w czterech ścianach

otoczonych pustką

...

może gdzieś słychać

czyjeś głosy

lecz to nie mnie wołają

to inne życie

...

w zamknięte drzwi

nikt nie zapuka

aż do następnego świtu

świat

nie jest mną zainteresowany

a ja nim

....

PLO043

słońce odchodziło czerwienią

oddzielając dzień od nocy

rzeczywistość od marzeń

bycie razem od tęsknoty

...

PLO039

niebo popękało od chmur

gdy poprzecinane wieczornymi

promieniami słońca

popłakiwało drobnym deszczem

...

znów noc zastanie odłączone dusze

znów poduszki nie ugną się od snów

nie wymarzą się wspólne plany

tylko stopy zmarzną

i serce nie przytulone 

zaśnie strapione jak dziecko po płaczu

...

PLO030

nowe

wyzwania

nowe

zadania

wszystko

nakręca

dni

zmieniając je

z wiosennych

na zmęczone

można tylko

czasem

odebrać

łyk świeżego

spaceru

zapominając

o codziennej

drodze..

a czas przeznaczyć

na zieleń

wokół

i tą delikatną

trzymaną

w dłoni

...

PLO020

słońce

przecięte 

na pół,

daleką

horyzontalną

chmurą,

chowało się

za horyzontem

zostawiając

świat, w mroku

nie ciepłym

choć wiosennym

...

niewyspany

krzywy i czerwony

złością 

Księżyc pojawił

się na grantowym

niebie

nieco złowieszczo

zapowiadając

nadchodzącą

noc

...

a noc była

spokojna

trochę daleka

i pusta bez

dotyku

słów 

miłych uszom

szeptanego

dobranoc

...

PLO015

szarość

dotknęła

świat

niechcąco

odbierając

blask

 myśli

biegnących

tak daleko

w czasie

i przestrzeni,

   gdy dotrą

do czwartku

wszystko

stanie się

bliskie

i to co może

wtedy dotknąć

to  nie szarość

a ciepło

warg na skórze

PLO012

słowa

pędzą

gonią

w głowie

nie chcąc

przestać

...

więc

choć

czasem

sensu

w nich

brak

...

to muszą

wyjść

się

przewietrzyć

mimo

mrozu

milczenia

...

KTW5-023

niebieski
początek
dnia
zastał
powieki
zamknięte
pamiętające
jeszcze
kolory snów
które
zaraz
zgubią się
gdy tylko
oko ujrzy
dzień...
...
może jeszcze
pięć minut
jeszcze trochę
posmakować
snów
nim rzeczywistość
poszarzy
marzenia
...

PLO004

pierwsza
chwila
świtu
....
zmrożona
migawką
zastygła
w granatowo
purpurowym
kolorze
....
jak
część
snu
nie do końca
jeszcze
zapomniana

KTW5-020

księżyc
tonął
w ramionach
nocy
zupełnie
niespodziewanie
bo w planie miał
skryć się w chmurach
a tymczasem
sięgnął gwiazd
na nieco mroźnym
nieboskłonie