KT98

Nic się nie dzieje
Pustka wypełnia ciszę
Nic nie słyszę

Nie słyszę
Tych ust
Co mówią mi
„Czy dobrze ci?”
Nie słyszę
Jak wiatr
Rozgania
Sny
Dobrze mi

Tu u siebie
Nie słyszę
Grzmotu na niebie
Nie słyszę ni trosk
Ni łez
Dobrze jest

Nie jest tu ciemno
Nie jestem tu sam
Moja pustka
Jest ze mną

KT97

Nie mogę niczego narysować
Niczego schować
Złomować

Wszystko się we mnie kotłuje
We mnie mutuje
Truje

Dlaczego myśli są nieposkładane
Są niepohamowane
Udawane?

I gdzie zapala się ta iskra
Ta ognista
Narowista

Którą mogę oświetlić świat
Odnaleźć w snach
Tak

Znaleźć drogę do Ciebie
Tęczę na niebie
Samego siebie

Zapalone Popołudnie

Zapalone popołudnie
Chciało wymknąć się
Cichaczem w osobność
Bliskości głodność
W ramionach gdzieś
Widzieć się chciało
Czy tak się stało?

gdy wieczór zapłonął
i popołudnie wchłonął
uśmiech zobaczył
niejednoznaczny
kiedy jeszcze sen
tulił tych dwoje
w ich własnej
muzyce
w ich własnej
liryce

Zapalone popołudnie
I było tak cudnie
Tak cicho
Tak gładko

A co to było?
Ci…
Niech to zostanie
Zagadką

Zmyślenie Zamyślenie

Zmyślony zamyślony świat
Uchylił usta ciekawością
Zdarzeń opowiedzianych
Wieczorną porą
Wśród drzew pachnących
Wśród liści szumiących

Zmyślone emocje
Zmyślone uczucia
Coś co wzrusza
I serce płonie

Każdy może tam wejść
Tylko ktoś musi
wskazać drogę
- ja pomogę – rzec
Daj mi dłonie
a zawiozę
Cię na koniec
Historii zmyślonych
Koni rozpędzonych
Fantazją
Zmęczeniem
Wzruszeniem

I tym uczuciem
Że jeszcze tu
Wrócisz…

Okruch

Złapane w garść
Okruchy tych dni
Co biegły tak szybko,
Że nie pamiętam
Kiedy skończyły się
Ostro
Przecięte
Rzeczywistością,
Nie wrócą już,
Bo następne
Płyną nową falą
I tylko następne
Cięcie
Pozwoli
Powiedzieć
Czy warte były
Pamiętania

Przydługa Zima i Wiersz Przydługi

Puste myśli
Przyszły
I kręcą
Się w głowie
Nic nie powiem

Nie powiem
Ni słowa
O smutku
Aniołach

Co w serce
Się wkradły
Resztki
uśmiechu skradły

i zwątpienia skrzydłami
przykryły świat cały
i wątłe słońce
niegorące
i te sny o łące
o włosach na wietrze
i swetrze
co w ciepłych
promieniach
w bluzkę się
zmienia
i spojrzenie
gorące
dłonie drżące
…
Nie powiem
Też o tym
Co potem
…
A teraz
Wszystko
Umiera
Bez uśmiechu
Bez oddechu
Nowej wiosny
Dzień nieradosny

Ale może jutro..
Może świat się odmieni
Smutek w szczęście zmieni
Ze słońcem czy ciepłym deszczem
Nadzieja zbudzi się wreszcie

Dream Death

Zniszczone marzenie
Kulawy Anioł
zapadło na dno serca
w popiół wypalonych snów
innych aniołów
jeszcze próbuje wznieść się do lotu
lecz skrzydła potargane
rozpaczliwie trzepoczą
nie niosą
i łza perlista i rozpacz zapomnienie
i krzyk - nowego demona wskrzeszenie
co karmiąc się tą rozpaczą
i łzami
kończy żywot marzenia
patrząc w górę głodnie
aż inne – niechciane - marzenie spadnie

KT94

Niemy krzyk w głuchej ciszy
Nieme serce w swoim grobie
Pogrzebane sny i nikt nie słyszy
Marzeń umarłych w tym słowie

Marzeń co blaskiem kiedyś świeciły
Budząc dzień przejrzystą rosą
Tak lekko nad świat słowa wznosiły
Niczego już dziś nie poniosą

Martwe, dawnych dni wspomnienie
Słowa sztyletem na wylot przebite
Czeka na nicość, na zapomnienie
Słabe i ciche smutku westchnienie

Koniec Przygody

Jak pokonać grzech?
Jak stawić czoła słabościom?
Czy bić się z nimi ?
Jak wlec je ze sobą
Na filar mostu
I rzucić je w mętny
Wir wody wstrętny
Zakończyć przygody
Zakończyć
Niekończące się porażki
Nieznośne wredne ptaszki
Co nie pozwolą zapomnieć
Gdzie dno, gdzie mętne wody
Koniec przygody

A niech jutro nigdy nie wstanie
Niech ktoś inny podejmie wyzwanie
Niech rzuci się sam w wir wody
Koniec przygody

KT92

Stojąc u progu dnia
Stojąc przed nieznanym
Strach wewnątrz się budzi
Jakbym nago stał wśród ludzi
I tylko wstyd mnie ubiera
Bliżej stąd do zera
Niż gwiazd sięgać
Konie sprzęgać
I gwiżdżąc
Gnać przez dzień
Przez nieznane
Bez wstydu
Nagości
I strachu suchości
W ustach słonej
Wszystko
Skończone…

KT91

Słowo zmęczone
Rozdarte, pomięte
Nie niesie wcale
Lecz jakby przeklęte
Więźnie w gardle

Złe na cały świat
I na siebie złe
Niczego nie chce
Nie dba o nic też
Gotuje się…

i tonie w swoim
smutku
i grzęźnie w swojej
rozpaczy
bo któż zobaczy

kto zechce podnieść
te słowa zbolałe
dodać im wiary
w tej matni całej

i ściągnąć
z duszy to całe błoto
choć mówią inni
milczenie to złoto

KT89

Zatrzymać co rozpędzone
Podnieść co upuszczone
Znaleźć co zgubione

Dzień za dniem
Mijają chwile
Bezpowrotnie
Beznadziejnie
Mierzą czas
I to kim jesteśmy
Kim staliśmy się
Wczoraj…
A kim będziemy
Jutro
Zależy tylko
Od nas

Dzień za dniem
Zatrzymać co rozpędzone
Mijają chwile
Znaleźć co zgubione
Bezpowrotnie
Kim się staniemy
Już jutro ?

KT88

Wieczór spadł fontanną gwiazd
Stopionych razem w światło miast
Ciepły podmuch świeżej wiosny
Zbudził życiem oddech mocny

Mocny życiem mocny słowem
Podniósł skrzydeł szept „do lotu”
Skoczył, przeciął
pędem kawał nieba
Lecąc nisko, lecąc szybko: śpiewał

O swobodzie, o prędkości,
O kochaniu, o miłości
I z rozkoszy pełnej wrzasku
Leciał szybko aż do brzasku

Aż do pierwszej słońca chwili
I skrzydła nocą wróciły

KT86

Najmniejsza, malutka
Razem minutka
Spędzona
Ukradkiem

Niewielka, maleńka
Bliskości chwileńka
Warg
Muśnięcie

Słona, słodka pieszczotka
Bez oczu wścibskich
Choć świat tak bliski
To nie w nim teraz nas

Jesteśmy tu…

Najmniejsza, malutka
…

KT85

Kto jak nie Ty
Przyniesie słoneczne dni
Przyniesie świeże sny…
Odda wszystko mi

Kto jak nie Ty
Zakwitnie biało w bzy
Zapachnie wtedy i…
Odda wszystko mi

Kto jak nie Ty
Przegoni zimne łzy
Roztopi lodu kry
Odda wszystko mi

Bo Ty możesz wszystko
Gdy jesteś tak blisko
Że ja mogę wszystko
Gdy jestem tak blisko

Kto jak nie Ty…
Odda wszystko mi?

KT84

Zapadł zmierzch
Zapadło milczenie
Wszystko zapadło
W duszy korzenie

Cisza jedynie
Uśpionego miasta
Tkwi mocno w uszach
Dręczy, narasta

Ciężkim od bólu
Wspomnieniem
Ciężkim od łez
Milczeniem

Zapadł zmierzch
Zapadło milczenie..
…
Może wejdę w duszę
I wszystko zmienię?