Przydługa Zima i Wiersz Przydługi

Puste myśli
Przyszły
I kręcą
Się w głowie
Nic nie powiem

Nie powiem
Ni słowa
O smutku
Aniołach

Co w serce
Się wkradły
Resztki
uśmiechu skradły

i zwątpienia skrzydłami
przykryły świat cały
i wątłe słońce
niegorące
i te sny o łące
o włosach na wietrze
i swetrze
co w ciepłych
promieniach
w bluzkę się
zmienia
i spojrzenie
gorące
dłonie drżące
…
Nie powiem
Też o tym
Co potem
…
A teraz
Wszystko
Umiera
Bez uśmiechu
Bez oddechu
Nowej wiosny
Dzień nieradosny

Ale może jutro..
Może świat się odmieni
Smutek w szczęście zmieni
Ze słońcem czy ciepłym deszczem
Nadzieja zbudzi się wreszcie