KT177

Tak daleko są dni
Pełne słońca
Uśmiechu
I tego grzechu
Którego skrzydła
Zabierają każdego
W wiosenne niebo

Daleko są te dni,
Bo choć wokół
Już świat się zmienia
Szarość płynie
W duszy strumieniach

Strach o jutro
Zabija całą radość
Z uśmiechu
I z tego grzechu
Którego skrzydła
Unoszą każdego
W jego własne
Niebo…

KT176

Gorączka…

Stan bezsłowny
Głęboko wewnątrz
Stan bezwolny
Chory

Dreszcz

Nie mieszany
Z emocją
Chwili radosnej
Nieznośny
W swej zimnej
Reakcji

I to uczucie
Co czasem
Wydaje się,
Że ściska
W gardle
Jakiś smutek…
Tęsknota może

Lecz dziś
Słowa, przejść
Nie mogą
Tą drogą
Zawładniętą
Chorobą

KT175

Słaby ślad wczorajszych ust
Niknie w chmurach szarego dnia
Wzbudzając tą samą tęsknotę,
Która wieczorem błądziła po skórze
Karmiąc się jej bliskością
Świeżością,
Ogniem,
Wichrem,
Wodą

Teraz, wśród codzienności
Pozornie zastyga czekając
Cierpliwie tylko zewnątrz
Płonąc duszą
Ustami
Marzeniami

Nieważne

Nieważne
Nieważne ile
Serca włożysz
Nieważne ile
Wysiłku wniesiesz
Nieważne jak bardzo
Się postarasz

Wszystko to nic
I za nic Twoje starania
Twój pot i krew
Twoje serce i dusza

Wszystko to
Zostanie ocenione
Wszystko to
Zostanie odrzucone

Tak jak i ty
Razem z tym
Co zrobiłeś

Więc
Idź
Śmieciu

Nie wracaj…

KT173

Przemieszały się uczucia,
Parzą usta
Parzą duszę
Swą zmiennością
Niszczą ciszę
Niszczą duszę
Zacinają usta
Smagnąć je batem
Wtresować w dni
Zagnać do klatki
Głęboko w ciemny
Kąt duszy,
Niech zawyją
Z bólu
Niech zejdą z ust
Ze światła
I tej części
Duszy
Co patrzy
Codziennie
W lustro…

KT172

Dziś ogień
Dziś woda
To nie przeszkoda

Płonące serce
Płynące pragnienia
Do spełnienia

W zasięgu ręki
To o czym
Marzyć może
Człowiek

Więc niech
Ogień
Więc niech woda
Sił niech doda

By spełnienie
Harmonią
Popłynęło
W przyszłość
Ku niebu
Do gwiazd
Do nas…

KT171

Ostatnie promienie słońca
Giną w pamięci
Tak jak ostatni dotyk
W którym dreszczem
Budziła się dusza

Ostatnie ciepłe chwile
Majaczą w pamięci
Niczym cienie
Odległe i ciche
Wspomnienie

Lecz wciąż nadzieja
Każe czekać
Na wiosny westchnienie
I młody wiatr
Co znów uniesie
Wszystko
co znane jest,
a teraz śpi…

KT170

Ciemno
I chmur pełno
I lęk przede mną

Serce gorące
Myśli rwące
Ręce mrowiące

By rozgonić
Tą ciemność
Przegonić
Bezsilność
Pokonać
Strach
I strachu
Niezmienność

Ogień

Wiatr

Ziemia

Woda

Jeden żywioł
Jedna miłość
Jedno życie

…

KT169

Topnieją lody, topnieją serca
Lód odchodzi w niepamięć
Tylko słońce nad światem
Tylko ciepłe dłonie na sercu
Dotykają słowami
Tak głęboko, jak tylko
Może być głęboka dusza
Spragniona ciepła…

A to dopiero początek
Tej wiosny, która
Będzie trwać
Póki oddech
Nie będzie ustawał
A w oczach gwiazdy
Płonąć będą…

KT168

Wstawać
Trzeba iść
Choć dzień mglisty
Nie słoneczny

Trzeba więc
Pozbierać
Promyki słów
I ułożyć z nich
Uśmiech
Co rozjaśni twarz
I dzień
Przemknie przez
Duszę
Obudzi Cię

KT167

Zwinięty w kąt
Sam ze sobą
…
Nocny koszmar
Wywrócił spokój

Zmęczenie
Zbudziło dzień
Zamiast uśmiechu

Ponury, deszczowy poranek
Kładzie kolejny kamień
Na sercu – spalonym niemocą
I beznadzieją następnych
Nocnych koszmarów…

Droga

Kiedy kręcisz się wokół dni
Kiedy nie wiesz którędy iść
Kiedy brak Ci już sił
Nie masz się jak bić

Zostaw cały ten świat
Zostaw stosy głupich spraw
Idź tylko tam
Gdzie serce chce iść
A pójdą z tobą wszyscy
Którzy Cię kochają…

Nie zastanawiaj się…
Twój świat czeka…

KT165

Dotyk – zimny jak zmrożona stal
Na skórze zostawia ślad
Taki sam jak te słowa
Zostawiły ślad w duszy

Czas ponoć leczy rany
lecz rany czasu nie leczą

Zimne miejsce w duszy
Zamknięte w lochu
Czasem otwiera się

Wówczas czas
Przestaje chronić…

Przeklęte sny
Przeklęta pamięć
Żartem podświadomości
Wyciągnięta z lochu
Rozpełzła się po dniach
Trując duszę….

Fabryczna

Fabryczna, nie liryczna
Miłość w czasach mamony
Gdzie każdy moment policzony
Gdzie bliskość,
Ma wartość mierzalną
katalogowalną

Fabryczna czułość
Surowa konstrukcja stalowa
Od poniedziałku do piątku
W soboty, niedziele nieczynna
Alkoholizowana samotność
Bez nadziei, bez wiary
Tylko dolary…

Czy tylko ?...
Czy potrafimy jeszcze
W człowieku znaleźć człowieka
I pokochać go nim zacznie uciekać
W Fabryczną nie liryczną…

Duch Przespokojny

Tych klika słów
Co w ciszy
Ciągle liczy
Niespokojny
Duch

Żując każde z nich z osobna
Napełnia się goryczą
Lecz go nie słyszą
Nie wiedzą, że

Duch uspakaja się
Umiera…

Tych kilka słów
Co w ciszy
Już na nic nie liczy
Duch
Przespokojny

Niewydolny,
By polecieć
Sięgnąć gwiazd
Stanąć na szczycie
I śmiać się
Rozpościerając
Skrzydła…

KT162

Jak pieśń,
co echem już tylko w duszy gra
Jak dzień,
co wdziękiem swym powraca w snach
Jak słowo,
które skrzydła w serce dopina
Jak uśmiech
Co wszystko razem spina

Tak dobrze,
Jest dzielić się
Swoim dniem
Swoim snem
Sercem

Gdy innym
Wiatr nie sprzyja
Gdy mrok
Im dzień spowija

KT161

Cicho, bez żadnego słowa
odżyło wspomnienie
co w najciemniejszym
kącie duszy się chowa

Cicho, bez westchnienia
Ucieka – milcząco
W dawne miejsca,
Chwile bez słów
spojrzenia

Dawne,
to ciche marzenie
Niechaj w duszy spocznie
Niech w spokoju leży
Niczego już w nim
nie zmienię

KT160

zamknięta w sobie różo pustyni,
duszo moja!
otwórz się!
deszcz rzęsisty moczy płatki Twe
otwieraj się!
ileż łez można wylać?
ile bólu znieść?
by otworzyć cię...

a może ty...
to już
nie kwiat
lecz kamień?
nieczuły na ból
nieczuły na łzy
duszo ty!

otarte dni
otwarte sny
a gdzie ty?

stracona jesteś
zdradzona..
przeze mnie