Świat

Przytulić świat
gdy chce być
przytulony
nie pytać się
co i jak
a tylko
dać wszystko
od siebie
bo wtedy
poczuje się
świat
jakby
był w niebie
a na ziemi
jest przecież
i tylko...
ze mną

KT134

złoto chowa się
wśród myśli
łagodnych
pogodnych
niedziel

tych co były
tych co przybyły

zakręcone
odsłowione
zamieszkane
czekaniem

na chwilę
kiedy sami...

Reguła Czerwonej Miłości

gdy dzień się skończy
gdy sen się skończy
...
choć to właśnie
jest jak sen
jak marzenie

gdy dwa cienie
zatańczą
w blasku świec
drżące
od dotyku
krwi gorącej
oddechem związane
patrzę na nie..
wokół muzyka
a świat
w oddali tonie

to wtedy tu
rządzi
reguła
czerwonej
miłości...

Wczorajsza muzyka

Gdybym umiał tak słowami trafiać w duszę
jak ta muzyka
co wczoraj słyszałem

jak melodia płynąc
w duszę ... wzruszała
jak rosły skrzydła
u ramion ... dreszczem
jak krzyczało serce
jeszcze, jeszcze

i tylko dźwięk był i ja
i nikt więcej

tak chciałbym słowami
trafiać jak mnie trafiono...

gdzie słowa się kończą

tam gdzie leży wielokropek
zapada jak milczenie
jest niedopowiedzenie
i okrutna chwila czekania

związawszy kilka słów
odbiera dalszą mowę
myśląc, iż ktoś dopowie
je lub prawdę pomyśli

tam właśnie stoi
wielokropek...

KT133

kasztany brązowią się w jesieni,
łącząc się ze złotem liści
czy jeszcze się nie zapomnieli?
czy jeszcze się to lato przyśni?

jak ostatnią letnią przygodę
w słoneczno-deszczową pogodę
gdy świat odpłynął z kroplami
objęci zostali promieniami

i czas nie istniał...

KT132

słowa kapią przez duszę
głucho dźwięcząc
w jej wnętrzu
tak jakby cała pustka
wszechświata
znalazła swoje miejsce

właśnie tu,

słyszę ich echo
mimo codziennego hałasu
odbijane od pustych
ścian
miejsca,
w którym
kiedyś
było serce...

KT131

Słońce zwodzi ostatnimi promieniami
zapadający granatem mrok przed nami
przed nami noc
z galopującymi myślami
z pędzącymi koszmarami
dręcząc dusze obietnicami
i kawałkiem chleba...
jutrzejszego

Opowieść

opowiadaj
jak spadają liście
jak dojrzewają kiście
opowiadaj
przy sennym wieczorze
przy dobrym humorze
opowiadaj
niech zatonę w słowach
niech utulą mnie liście
i oczu toń spokojna
noc
głęboka

opowiadaj...

za mało

za mało
tych dni
które
słońcem
zdają się być
które pozwalają
śnić

za mało
tych
słów
których
usłyszeć
chce każdy
kto
wie, że
sam nie jest

za mało
tego
co sam
mogę dać
tego wszystkiego
na co mnie
stać
i czym
i kim
jestem

za mało...

zamiast słów

gdy skończy się słów czas
i ostatnie z nich umilkną z nadzieją
...
wiedz, że to nie słowa budują świat
lecz każdy z nas
swoim porannym wstawaniem
i męką codziennych spraw
...
słowa zaś milczeniem są
dla świata, światła
i dla serc gorących
....