KT243

Dni wydają się być zmęczone
Kiedy rano jeszcze
Ciemność każe z łóżka zrywać
Sny

Ptaki przestają śpiewać
Tylko czarno kraczą
Czekając na pierwsze mrozy
I ciężkie ołowiane łzy

A każdy promień słońca
Cenny jest niczym uśmiech
Kiedy dajesz go właśnie Ty…

KT242

Jak polubić skąpaną w deszczu jesień?
Jak nie dać się przygnębić stalowemu niebu?
I oddać uśmiech codziennym troskom
Może gorącą herbatą z sokiem malinowym,
może wspomnieniem czerwonych truskawek?
Zrywanych ukradkiem przed całym światem
z zapachem ciągle gnieżdżącym się w sercu…
dodającym skrzydeł tam gdzie myśli opadają
w jesienno-zimowy letarg…

kt241

Samotność wciska w duszę łzę,
Tęskniąc do słów słyszanych
chwil nie samotnie spędzanych
ukrytych wśród jesiennych liści

w milczeniu tylko spogląda
na świat, na drogę przebytą
nie chcąc uwierzyć
w płynące nieubłaganie minuty
znaczące łzą rozstanie

KT240

Korale kropel rosy
Zawisły bezwładnie
Nad ogromnym światem
Czekając na pierwsze
Promienie słońca
By móc unieść się
W niebo
Jak sny, które
Co dzień unoszą
Się znad poduszek
Szybując nad miastami
Niewidzialne dla świata
Lecz nie dla tych,
Którzy potrafią
Patrzeć oczami duszy…