SZZ022

 

czerwień jesieni

odbita w szybach

odchodzi...

goniona

zbyt szybkim zmrokiem

nie dając się nacieszyć

delikatnym ciepłem 

słabszych promieni słońca

 

mrok ogarnia świat

 

dusza skręcona

senną marą

nie chce zasnąć

a z jej zakątków

wygląda niepokój

utkwiony gdzieś

dawno w przeszłości

 

czekając na świt

 

zmęczenie wygrywa

wtrącając z powrotem

w ten sen - nie sen,

walczę o to

by nie dać się ponieść marze

w Inny Świat 

Niepokojąco Inny

 

budzi mnie rozpalone niebo

jeszcze bez słońca

ale mrok odszedł

niepokój zgasł

nastała jesień

i czerwień za oknem

SZZ021

 zostaliśmy sami...

czas poszedł sobie

nieważne gdzie

ważne że tu i teraz

jesteśmy tylko My

i po burzy szeptów,

gorących zmysłów,

włosów zmierzwionych

myśli wzajemnie skupionych

zostaliśmy sami

wtuleni w siebie

miękko opadamy

w rzeczywistość

nie zdając sobie

sprawy, że czas

powrócił szybciej

niż powinien...

SZZ020

 miasto nie chce zasnąć

po upalnym dniu

rozpoczynając 

weekendowy kurs

na zostawienie trosk

daleko poza światłem dnia

poza tym co zwykle nazywa się

codzienność

...

niespokojne niebo 

poprzecinane

nitkami błyskawic

nie wie jeszcze,

że noc spłynie burzą

więc bawi się jeszcze

wśród

pierwszych

kropel deszczu

jakby jutro

nie miało nadejść

bo jutro

to strasznie

daleka 

przyszłość

gdy przed

nami pełne

szkło

a muzyka

w uszach

gra

...

ale jutro 

jak bardzo

by nie było

odległe

doścignie nas

nieodpartym

pragnieniem

kolejnego

weekendu

SZZ017

 zimno

przenika

dłonie

srebrzy się

mróz we

włosach

słowa

parują z ust

gorące jeszcze

by wnet zmrozić

łzę,

serce,

wieczór

i tylko księżyc

świadkiem

tej chwili

co mrokiem

spowije

dzień

następny

i kolejne

aż do wiosny

SZZ015

 zamknięci

w swojej

samotności

z hałasującą

siecią

niepotrzebnych

informacji

siejących 

zwątpienie

i niepokój

o jutro...

o codzienność,

od której

jeszcze niedawno

chciało się uciec

...

tak bardzo brakuje

uśmiechu drugiego

człowieka

...

tego z ulicy

co przymykając

z otwartym 

parasolem

nie boi się

jesiennej

melancholii

...

ale on

teraz

zamaskowany

jak cały świat

więc tym

bardziej

trzeba 

dostrzegać

uśmiech

w oczach

drugiego

człowieka

...

SZZ013

 

jesień zapiekła

niewyspaniem

ledwo ciągnącym dzień

w kolejnych kubkach kawy

zimnym deszczem

marznie w dłoniach

wczorajsze marzenie

o krótkim choćby spacerze

niepewność nie pozwala zasnąć

bębniąc kroplami w parapet

trzeba wstać i pociągnąć kolejny dzień

w niekończących się kubkach kawy

do pierwszego tańca jaskółek

do wiosny

SZZ012

lekko

jesienne słońce

zza szyb

zakorkowanych ulic

tonących

w złotych liściach

przydrożnych drzew

...

znana muzyka

płynie delikatnie

w harmonii

z jesiennymi nutami

mrużąc oczy

mrowieniem duszy 

budzi skrzydła schowane

pod codziennością

...

zakorkowana ulica

tonie w bezczasie

teraz tak nieważnym

odległym

niepotrzebnym

...

gdy ta krótka

chwila z melodią,

zapisaną w duszy

może kiedyś.... dawno temu

jakimś zapomnianym już zdarzeniem

teraz pozwala odpływać w miejsce 

gdzie nie liczy się czas 

a tylko to co w sercu

i nic więc nie potrzeba

...

klakson zza pleców

uderzenie rzeczywistości

lekka jesień wpada przez okno

zakorkowanych ulic ciężkie 

powietrze

...