mruczanaka

kocia czerń lekkim krokiem stąpa
ścigając się z wieczornymi cieniami
zwiewnie przebiega po krawędzi snu
mrucząc gdzieś pomiędzy wierszami

zwinna czerń - czy da się pogłaskać?
czy przytuli się sama, zielonymi oczami
snując swą opowieść drążcym ciepłem
szeptaną cicho...ciuchtko jakby myślami

mogła opowiedzieć jak dobrze jej z nami..

e tam..

deszcz zmazał kurz ze świata,
kroplami-perłami zalewając,
w świeżej zieleni -pachnącej
serce bije mocniej - wiosennie

kałuże teraz odbijają niebo
dodając odrobinę błękitu
na wyciągnięcie ręki
lecz wszyscy z głowami
w chmurach nie widzą
co mają pod stopami

deszcz zmazał kurz ze świata...

bursztyn

zatopione słońce w bursztynie
złociło się ciepłem lekkich brązów
wśród fal i mew i starych zaułków
beztrosko tak, wakacyjnie...

nic optymistycznego

brak przyszłości zagląda strachem w oczy,
miażdżąc słoneczne dni uściskiem troski.
szukając nadziei, w najmniejszym słowie
coraz mniej jest się jej w stanie odnaleźć

i choć zieleń rozkwitła swą nową świeżością
tak trudno powiązać ją z nadzieją...
choć niewątpliwie, piękną jest tej wiosny
niczym kwiecista sukienka na niedzielnym spacerze

zmierzch

zmierzch opanował świat,
ciężkim czerwonym światłem
słońce kładło się do snu...

pierwsze gwiazdy zaświeciły blado,
w granacie aksamitnego nieba
śpiewając cicho do snu...

łagodnego niczym lekki powiew wiatru
co głaszcze twarz chłodną acz przyjmną dłonią
wyganiając troski i smutki daleko gdzieś za słońcem
a nam pozwolą na odrobinę wytchnienia - snu...

deszcz - niech będzie wiosenny

ciepły wieczór spłynął wiosennym deszczem
co wśród kropel tysięcy grał melodię senną...
delikatnym szumem rosnących liści ...
dźwięcznym zapachem kwitnących bzów

ciepły wieczór spłynął kroplą łzy - tęsknoty,
która zapomniana wśród deszczu kropel tysięcy
drążyła w sercu pustkę, delikatnie tak...
niewidocznie prawie... lecz nieustannie...

w niemym płaczu dni, które mogły być razem...
a tak pozostały jedynie, pachnące bzem, wieczory
z trudem patrzące na nowo rodzącą się pustkę
tam gdzie powinny kwitnąć uczucia i bzy...

wina

ostatnia kropla wina - wina dodana
łzą policzkiem spływa - wina zmazana
na ustach cierpkim smakiem - w sercu goryczą
słowa przebaczenia grzechów nie liczą...

ekspres

w biegu postawiony świat
mknie przez życie ekspresem
zostawiając za sobą
mgliste obrazy wspomnień
jak krajobraz za oknami pociągu

dzień za dniem - bez wytchnienia
tłoczyć parę w machinę obowiązków
nie oglądając się za siebie…
byle szybciej, byle prędzej
do domu, do małej stacyjki zwanej
miłością…

bez tytułu

granatowe morze kipiało dziś falami,
oblewając brzegi lodowatą wodą,
słońce grało na nerwach nie dając ciepła
a wiosna tak jakby stanęła w miejscu

tak jakby cała nadzieja nagle odleciała
zostawiając zimne wspomnienie
niespełnionych marzeń
tych dużych i tych całkiem zwyczajnych

wiosenna kolacja

rozpieszczony wieczór zasiadł przy stole,
w aksamitnym blasku waniliowych świec
zapominając o troskach całego świata
począł delektować się Nocą,
zapachem majowych bzów
utkanych w wieczornej sukience
lekko tak unosząc marzenia do księżyca
który mrużąc oczy, zalał świat srebrnym blaskiem
tak, że marzenia zaczęły się spełniać powoli…
odkrywając tajmnice Nocy
ukryte pod gwieździstym dekoltem

marzenie...

gdyby tak sięgnąć ręką gwiazd
dotknąć marzeń srebrzystych..
gdyby tak powstrzymać czas
dla tych paru chwil niezwykłych

kiedy miłość budzi się do życia
kiedy radość zalewa się łzami
gdy emocje wychodzą z ukrycia
a dzień rozbrzmiewa melodiami

gdy setki aniołów sunie za nami
w świetlistej barwie tęczy
gdy wiosna tańczy z motylami
w czerwieni róż naręczy

…

ale rzeczywistość bywa czasmi
aż nadto szara, by to wszystko dostrzec
i docenić…

wiatr

zerwał się wiatr, okropny, mistral, wręcz
porozrzucał wiosnę na cztery strony
radość pączków zastąpił rozczarowaniem
a łagodne fale zmienił w rwącą kipiel zmian

i choć w sercu trudno znaleźć teraz spokój,
i choć dusza daleka jest od uśmiechniętych dni
to czas rozmazać łzy i podnieść czoło,
by 0dbudować każdą zniszczoną chwilę.

chwilka z poezją ?

tak cicho gdzieś splątani wiosną
toną w wierszach miękkich,
lekkich od spojrzeń; westchnień,
delikatnie pieszczących
jeszcze świeże wspomnienia
tych zaplątanych chwil…

uśmiech może to jest :)

łagodnie opadł sen na brzegu nocy,
zmyśloną z marzeń naprędce historią
o czerwieni, winie i mijającej północy
w blasku gwiazd, świec,czy też może oczu

tkaną tak opowieścią,
uśmiech sam się budzi
gdzieś na krawędzi jawy,
gdy już wstawać trzeba
a jeszcze usta smakują w czerwieni...
która nagle znika…
nowym dniem się stając
z tym samym uśmiechem…