w biegu postawiony świat
mknie przez życie ekspresem
zostawiając za sobą
mgliste obrazy wspomnień
jak krajobraz za oknami pociągu
dzień za dniem - bez wytchnienia
tłoczyć parę w machinę obowiązków
nie oglądając się za siebie…
byle szybciej, byle prędzej
do domu, do małej stacyjki zwanej
miłością…
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
takie to zycie szybkie,nie ma sposobu zeby je zatrzymac...
OdpowiedzUsuń