GRW025 - Trochę za szybko

idą dni do przodu
trochę za szybko
gubiąc dobre wspomnienia
nawet te wczorajsze

nie ma czasu na uśmiech
...
oddech jak przy szybkim sprincie

a gdzie życie?
...
ucieka szybciej?
...
czy może zostało daleko za nami
...
ze swoimi własnymi sprawami

GRW024 - spacer

popołudnie rozsłoneczniło się
gdy lekki jazz płynął bulwarem,
wśród zasłuchanych ludzi
z uśmiechem na twarzach,

spacerując tak
w falach spokojnej muzyki
można było odnieść wrażenie,
że dzień powoli zaczyna dogasać

lecz słońce wcale nie zamierzało się kłaść
smagając spacerowiczów ciepłymi promieniami

odchodząc jeszcze w sercu słyszałem jazz
choć w uszach brzmiało nowe reggae

GRW023N

miasto powoli pogrąża się we śnie
śpią drzewa, latarnie, chodniki
nawet ptak już nie śpiewa
i tylko noc nie śpi
wpatrzona w księżyca
srebrną tarczę
marzy...
by móc na chwilę zasnąć...

GRW022 - Łzy

łzy,
pozostają
niewidzialne
wszędzie tam
gdzie nie chcą
by je widziano

lecz to nie znaczy,
że ich tam nie ma

dobry człowiek,
to ten,
który potrafi
dostrzec
co niewidzialne
w drugim
człowieku

GRW021 - Taniec

gdy setki słów cisną się do ust
a odwagi brak by je uchylić
gdy z emocji dusza
wypuszcza motyle w brzuch
a odwagi brak by je uwolnić

zatańcz

pozwól by wszystko co masz
wskoczyło w taniec
do utraty tchu
do ostatniego taktu

GRW020 - oczy

gdyby otworzyć oczy
uścisnąć duszę
by miała pewność
że jest potrzebna
innym,
zamkniętym
na świat
oczom
wtedy zakwitnie
tysiącem barw
swoich
i kolorów
ukrytych
głęboko
pod powiekami

GRW019 - Deszcz

z deszczem kwitną marzenia o słońcu
o rozbrykanych promieniach,
tańczących
o poranku
w rozchełstanych włosach
niewyspanych jeszcze
ale radosnych
obietnicą ciepłego letniego dnia

GRW018 - czekanie

kiedy myśl rozchodzi się
dreszczem po całym ciele
kiedy słowo budzi się
a z nim słów innych wiele

poczekaj,
przeczytaj
bo być może
znajdziesz w nich to
czego gdzie indziej
znaleźć nie możesz

GRW017

w cieniu zielonych drzew
gładząc stopami miękką trawę
można odnaleźć spokój
niszczony hałasem
codziennych wydarzeń

trochę błękitnego nieba
trochę wiatru na skórze
ciepłego blasku od słońca

i niech płynie dzień
tak miękko, jak trawa pod stopami

GRW016

słowa błądzą dziś w swej drodze
nie mogąc się wzajemnie odnaleźć
myśli biegają rozpierzchnięte
nie chcąc skupić się na jednym

tak wygląda poranek
po nocy słabo przespanej
choć nie wiedzieć dlaczego....

GRW015

w dotyku
znajdują się
emocje
delikatne
niczym podmuch wiatru
i mocne
jak skał twardy granit
można chwycić świat
lekko i pozwolić mu się prowadzić
można też złapać mocno
i nie puszczać, by nic nam nie uciekło
jak dotykamy świata
zależy tylko od nas...

GRW014

Poniedziałkowy poranek
dorwał niedzielne sny
które pochowały
się szybko pod poduchy
ruszył w tydzień dziarsko
podnosząc czoło
mimo, że w sercu
niepewność jutra
wkłada swe kukułcze jaja
w gniazdo nadziei na dobry tydzień

GRW013

dotknięte słońcem powieki
nie chciały podnieść się rano
łowiąc ciepło porannego blasku
umysł odchodził do snów
by móc jeszcze chwilę
nacieszyć się innym światem

lecz czas nieubłaganie
odciął lekki letarg
i brutalnie zrzucił z łóżka
gnając przez ronda
do pracy

GRW012

marudny słoneczny poranek
odmówił wstania
i leżał z zamkniętymi oczami
bez snu jednak będąc

jakże trudno mu było zwlec nogi
z łóżka, mimo słońca i błękitu wokół

w ostatniej jednak chwili chwycił "dobrą myśl"
i pomaszerował w dzień z uśmiechem

GRW011

pędzące dni
w oparach kawy
nie ma miejsca
na chwilę
wytchnienia
do przodu
wciąż
trzeba gnać
by nie zostać
zjedzonym
przez świat...
...
a tak chciałoby się zwolnić
położyć na trawie nie myśląc o niczym
cieszyć się słońcem błękitem nieba
i tym co najbardziej człowiekowi potrzeba

drugim człowiekiem

GRW010

dni pękają jak bańki mydlane
zostawiając
delikatne ślady w duszy

czas zmienia je w barwne motyle wspomnień,
pamiętając minione dni
w naszych własnych barwach

GRW009

zmęczony poniedziałek
próbuje wstać przy kawie
lecz myśli
błądzą wśród niedospanych snów
nie mogąc powrócić na ziemię

GRW008

złapane okiem promienie słońca
świecą dziś uśmiechem w duszy
grzejąc tęsknoty,
ślepiąc troski
i kuszą do grzechu...
by dzień spędzić na trawie
wśród łąk pachnących
w lekkich wietrzyku łaskotkach
...tak ściągnąć roboczą koszulę
zostawić na chwilę ten świat
złapać oddech

GRW007

przeklejony dzień z wczoraj
chmury deszcz i smutek
łączą się w jedno zmęczenie
zebrane pod powiekami

może myśl o błękitnej łące
z waniliowymi lodami
rozwieje niewygodną
przykrość wstawania
z kurami

GRW006

nadpłynęła niedziela
miała być zwykła niedzielą
jakich pełno w wszechświecie
lecz ta ... nie była...
powoli dojrzewała na słońcu
usptrzona drobnymi plamkami chmur
wśród pąków róż i hałasów piknikowych zabaw
gdy nagle wzniosła się ponad wszystko
i odleciała dalej niż wzrok sięga
i umysł ogarnia...taka ta właśnie niedziela była