PŁ001

Ciemność rozproszona miliardem gwiazd
Opadających swobodnie na włosy, na policzki
Ciepłe jeszcze od delikatnego dotyku dłoni
Usta płonące gorącym wspomnieniem
Pożegnania,
Po którym tyle można sobie obiecać
Pójdą dziś do domu rozpromienione
Pełne gwiazd świecących w duszy
Pierwszym szczęściem przed chwilą
skosztowanym
Bo noc ta właśnie, choć mroźna
I śnieżna i ciemna
Jaśnieje i błyszczy
Niesioną w sercu nadzieją

Gru 24

Drobne dobre uczynki,
jak światełka na choince
rozświetlają mroki swoim ciepłem
obyśmy potrafili rozświetlić mroki
naszym bliskim, przyjaciołom
bliźnim a także tym,
których za bardzo nie kochamy...

KT252

zmęczone dni
mozolnie wspinają się
na górę obowiązków
nie widząc
kolorów świata
rozpościerających się
tuż za plecami

można stanąć na chwilę
obowiązki nie uciekną
a świat i owszem
obrazi się i pójdzie
w swoją stronę
bez nas…

KT255

Własna magia lasu
Oddziela dni
Od chwil
Delikatnych
Naturą niewielką
Tak blisko oczu
Ukrytą,
Że czasem jej
Nie widać…

KT251

Jak dobrze nie pamiętać
wczorajszych słów
jak dobrze zapomnieć
najgorszy ze wszystkich snów

słońca uśmiechem obudzony
rozwinąć żagli ostry kąt
otworzyć oczy na dzień nowy
popłynąć z prądem,
czy pod prąd

nie dbać o rany własne
związać je w supły ciasne
zapomnieć najgorszy ze snów
nie pamiętać wczorajszych słów…

KT250

Odejdźcie myśli
odejdźcie
pusty błogostan
niech nastanie
niech całe marzenie
ustanie
i tylko wzrok
niech przemierza
pustkę
niech nic nie zmąci
ciszy, szumu krwi
bez ani jednej iskry
ani nawet westchnienia
bo z myślami uciekam
w miejsca nieznane
w chwile kochane
w świat, którego nie ma
a mnie jest tu
potrzeba...

KT249

Stoję nad brzegiem snu,

Jeszcze duszą spływają

Ostatnie Jego krople

Chcę je zatrzymać

Na potem…



Lecz łapczywy dzień

Wypije je szybciej

Niż zdążę zapamiętać



Wszystkie snu emocje…



Zostają tylko strzępy

Latania, kochania

I uczucia, że wszystko

Mogę zrobić – gdy zechcę

A niech to...

Może to ta pogoda?
Może to, że dziś jest środa
A może to jest tak
Kiedy coś tak kłuje
W duszę, w serce
I próbuje
Powiedzieć,
Że to nie pogoda
Że to nie środa
Że to po prostu Ty

KT 248

wiatr kołysze drzewa do snu
i liście całkiem już opadły
szukam w sobie dobrych słów
lecz całkiem gdzieś przepadły

nie odnajdę ich
ba nawet nie szukam
z wiatrem odejdę i...
nikogo nie posłucham

wiatr kołysze drzewa do snu
niech ukołysze ostatnie marzenie
kiedy zabraknie już więcej słów
zostanie tylko wspomnienie

Kolej

toczą się dni
potykając się co chwilę
o te same grzechy
brną przez codzienność
przez szarość zmęczoną
swoją własną egzystencją

a już za rogiem
za wieczorem kolejny
dzień różniący się
tylko kartką w kalendarzu

tak jakby życie nie zależało
od nas...
więc może czas już się obudzić?
dać szansę sobie samemu
nawet jeśli to nie rozświetli
nadchodzącego dnia...

KT247

Zmęczone, zaspane dni
Chcą odejść
W cichość
Zimnej bieli,
Odpocząć
Usnąć
Lecz jeszcze
Skąpane w ostatnim
Słońcu
Czerwienią się
Opadając jak
Liście na końcu
Każdej jesieni

KT246

Drobne marzenia,
Drobne jesienne kwiaty
Schowane pod powiekami
I kiedy dzień wstaje
Ze swoimi sprawami
Zapomina o nich
Zajęty zwykłymi
Trudnościami
Aż dzień ziewając
Odda władzę nocy
Wówczas rozkwitają
Radosne drobne marzenia
Od których
świat się może
nie zmienia
Ale człowiek
zasypia uśmiechnięty

KT243

Dni wydają się być zmęczone
Kiedy rano jeszcze
Ciemność każe z łóżka zrywać
Sny

Ptaki przestają śpiewać
Tylko czarno kraczą
Czekając na pierwsze mrozy
I ciężkie ołowiane łzy

A każdy promień słońca
Cenny jest niczym uśmiech
Kiedy dajesz go właśnie Ty…

KT242

Jak polubić skąpaną w deszczu jesień?
Jak nie dać się przygnębić stalowemu niebu?
I oddać uśmiech codziennym troskom
Może gorącą herbatą z sokiem malinowym,
może wspomnieniem czerwonych truskawek?
Zrywanych ukradkiem przed całym światem
z zapachem ciągle gnieżdżącym się w sercu…
dodającym skrzydeł tam gdzie myśli opadają
w jesienno-zimowy letarg…

kt241

Samotność wciska w duszę łzę,
Tęskniąc do słów słyszanych
chwil nie samotnie spędzanych
ukrytych wśród jesiennych liści

w milczeniu tylko spogląda
na świat, na drogę przebytą
nie chcąc uwierzyć
w płynące nieubłaganie minuty
znaczące łzą rozstanie

KT240

Korale kropel rosy
Zawisły bezwładnie
Nad ogromnym światem
Czekając na pierwsze
Promienie słońca
By móc unieść się
W niebo
Jak sny, które
Co dzień unoszą
Się znad poduszek
Szybując nad miastami
Niewidzialne dla świata
Lecz nie dla tych,
Którzy potrafią
Patrzeć oczami duszy…

KT239

Kiedy słońce
Ostatnie krople
Rosy wysuszy
gdy mgły opadną
i dzień już ruszy
może zauważysz
że czerwieni się
już Jesień dla Ciebie
że błękit dojrzewa
na porannym niebie
i że dzień będzie
na pewno lepszy
choć jak co dzień
zwykle się spieszy
…
To właśnie jesienią
Warto chwilę popatrzeć
Jak się liście czerwienią
Jak jabłka się rumienią
I z uśmiechem mimo chłodu
Zająć się dniem
Z jesienną urodą

KT238

Dzień ciągnie się za dniem
Zostawiając niewyraźną
Smugę na kalendarzu
Zapamiętaną z wysiłkiem
Monotonii codzienności

Wloką się jak towarowy
Ciężko ciągnąc
niechciane sprawy
ze środy na czwartek
w deszczu nieprzerwanym

a jeszcze zgubił się gdzieś
ten uśmiech, bez którego
mokre skrzydła
nie wznoszą do lotu
nie rozpraszają chmur
lecz zwinięte mokną
z całym światem…

Kt237

Jesień dotyka coraz wyraźniej
już słońce szybciej gaśnie
już sny kończą się przed świtem
czerwienią się liście pod Jesieni dotykiem

zaspane myśli przecina chłód
na polach mgły, na szybach lód
i choć z zachwytem patrzę na dzieło Jesieni
czuję, że brak mi ciepła letnich promieni

Kt236

Zobacz jak płaczą wierzby
Szeptem gubionych liści
Wśród zimnych deszczy
Przeszłych już
Słonecznych dni

Jak wierzby płaczą moje sny

To tęsknota za latem
Złoci i czerwieni
Wspomnienia
Pełne słonecznych dni
Lecz dziś w deszczu
Wierzba umiera

Jak umierają moje sny

koniec lata

Lato rozpłakało się dziś,
Że czas mu już w drogę iść
Że oddać czas błękitne dni
Jesieni Złotej, Złotej jak sny
Jak Noce pełne srebra gwiazd
Marzeń, wzruszeń także nas
Zamkniętych tuż za zmierzchem
Zostańmy tam sami chwilę jeszcze

Nim deszcz rozmyje wspomnienie lata
Nim szarość opadnie na dno tego świata
Zachwyćmy się gorącego lata blaskiem
Razem z jego ostatnim już dziś brzaskiem

untitled

W gąszczu myśli
Utkanych z pragnień
Tych niechcianych
I tych kochanych
Trudno dojrzeć
Światło dnia
Trudno spostrzec
Ile zielonej nadziei jest wokół nas

Zachłysnęło się światło zielenią
Delikatną, wonną jej poświatą
A już liście się czerwienią
A już trzeba żegnać lato

Zamknąć trzeba te wspomnienia
Chwil gorących, drżących cieni
Patrzeć tylko jak się zmienia
Świat w złotą suknię tej Jesieni

KT234

Nadzieja jest ziarnem,
Które śpi w ciemnej ziemi
Zdawałoby się bez nadziei

Lecz ciepło słońca
uśmiech życzliwy
kropla wody
łzy szczęśliwej

budzą ją do życia
i kwitnie
kwiatem pięknym
bo nadzieja
to kwiat piękny
i szczęśliwy

gdy czas jest
nam nieżyczliwy

weekend

co to za dzień?
…
kiedy stojąc
tak popołudniem
w miejscu zwykłym
jak codzienność
kiedy czekając
na weekend
z trudem ukrywa się
tęsknotę za snem
i kiedy w tym zwykłym miejscu
i zwykłym czasie
na twarz spływa
ciepłe słońce mrużące oczy
w marzenia
kiedy rozmawia się z kimś
o wszystkim i o niczym
i kiedy gdy płynie ta rozmowa
leniwym rytmem słów,
które nie słowami są lecz uśmiechami

myśl biegnie sama do najbliższego wieczoru
i poranka…
bez gwałtownego wstawania…

a tylko z kawą podaną do poduszki
pełnej jeszcze wczorajszych snów

wtedy już wiadomo
co to za dzień….

KT232

Pierwszy chłodny
oddech jesieni
Wpadł przez okno
w myśli strumienie
budząc je swym
pogodnym chłodem,
że lato już przeszło
że czas na herbatę
z miodem
na długie wieczory
spędzone razem
pod światłem świec
pod kocem we wzory
ze wspólnych marzeń
spisanych uśmiechem
na jesienne pluchy
wspomnienia lata
odbite echem..

KT231

Strzępy uśmiechu
Okruchy dobrych chwil
I czekanie, to ciągłe czekanie
Na jeszcze jeden uśmiech
Na tą chwilę,
W której można zapomnieć
O twardym bólu
Codziennej goryczy
Wypijanej z kawą
Kiedy myśli błądzą
Po sprawach do załatwienia
Nie dając sobie pozwolić
Na uśmiech
Dla świata,
Dla bliskich dusz
Czy nawet do siebie…

KT230

Zasnute niebo
Zasnute myśli
nie widać słońca
obawy przyszły,
nadzieja śpi
w oczach łzy
a świat
w kropelkach
szarych takich
jak te
w oczach łzy

PSA012

Lato zostało samo,
U progu Jesieni
Ale ta nie chce wyjść
Póki świat się jeszcze zieleni
Póki srebrne nici babiego lata
Snują z wiatrem opowieści
ze świata

Póty Lato nie dojrzy Jesieni
Złotych jej włosów
krętych strumieni

Nie ujrzy granatu oczu
Chłodnych jak sierpniowe noce

Nie pójdzie z nią w tan
Zerwać jej soczyste owoce

I odejść na rok raz jeszcze
Więc czeka wciąż
Choć biją go deszcze
I chłód ten Jesienny
Dla niego chłód to przyjemny…

lecz nam nie potrzebny…

Stal

Ciężkie niebo,
Skropliło troski
Milionem maleńkich łez

Zimny jak stal dotyk
Zamknął usta nie dając
Powiedzieć ani słowa otuchy

W grafitowym posmaku
Uczucia, że ten dzień
Kończy gorycz
Tych co wrócili
Na tarczach
Z milionem maleńkich łez

PSA010

Miękkie sny
Znalazły drogę
Poprzez trosk
Codziennych igieł gąszcze,
Kłujących każdego
Kto próbuje
Przejść przez dzień
Starając się
O nich nie pamiętać

Ale teraz
Gdy zamknięte oczy
Dusza mknie w nieznane
Z tą samą
Dziecięcą ciekawością
Kiedy wszystko wokół cieszy
A każdy krok stawia
Z nieskażoną
Wyrafinowaniem
Radością

PSA009

Słoneczne powietrze
Rozpościera się
błękitem nieba
zapraszając do lotu
nieokiełznaną wyobraźnię

ale jakiś nieznany nikomu
smutek, nie pozwala
rozwinąć się skrzydłom
lecz chce, by nachylić się
nad jego łzą...
kroplą, w której odbija się
błękit nieba, zatrzymany
właśnie dla Ciebie

PSA008

drobne, małe tęsknoty
jak delikatne kwiaty
kwitną w pamięci
tą niepowtarzalną
świeżością
chwil dopiero co poznanych
dopiero co nazwanych

…

Teraz, delikatne strzępy
powracają obrazami
do których zawsze się
chce wracać
z tym samym
nieśmiałym uśmiechem

PSA007

Płyną pociągi słów łąkami
Bez końca przetaczając
Myśli ciężkie jak cegły

Układają się łukami
Nad codziennością
Budują most
By choć na chwilę
Znaleźć się
po drugiej stronie

po stronie słońca
po stronie nieba

PSA006

Wieże marzeń, sięgnęły chmur
Wznosząc się nad dachami
Ponad oknami zdarzeń
Nie mogącymi otworzyć się
Ponad codzienność…

Można je nakarmić
Jakąś wesołą myślą
Lżejszą od powietrza
By poleciały wraz z ptakami
Hen ponad ludzką przeciętność

Wysoko nad chmurami…

KT229

Emocje głęboko schowane
Pod srebrnym pancerzem
Codziennej nieczułości
Zwykłej zbywalności
Jednym słowem, gestem
Lecz choć śpią na
Delikatnym posłaniu
Lepszych czasów
Może pewnego dnia
Eksplodują …
Odmieniając ciężki pancerz
W nowe życie…

PSA005

Tuż za zakrętem codzienności
Niedaleko – dosłownie trzy kroki
W jasnym turkusie czeka
Transparentna niesamowitość
I tylko sięgnąć ręką
By zabrała stąd wszystkie smutki
Delikatnym szeptem
Prosto w jasne niebo…

PSA004

Samotność w okno duszy zagląda
Widząc smutek pustego wieczoru
Gdzie ciepło świec i uśmiechów
Jest tylko echem dawnych chwil

Wsuwanych w niepamięć z coraz
Większą determinacją
By jednak nie pamiętać…
Jak bardzo może
Być szczęśliwy człowiek…
Jeśli… ma dla kogo…

PSA003

Złapana w zieleń kropla słońca
Tańczy w delikatnych żyłach
Rozlewając się światłem
Po całej żyjącej istocie
…
I jak każda żywa istota
Zakwitnie
Nieważne kiedy
Ważne, że to zrobi
Potrzebuje do tego
Tylko światła
Które jest też w nas
…

Brak Weny w Wenie

Chciałbym pozbierać myśli
W zręcznie dobrane słowa
By to, co się kiedyś przyśni
Na papier przelać zdołam

Lecz rozsypane są sny
Myśli rozgonione
W upalnym oddechu dnia
Spalone

Łzy tylko krople
W duszy zimno skapują
Gdy właśnie myśli
Czy sny… w nicość
Odlatują…

KT229

Patrzę jak płoną dusze
Ogniem niechcianym
Bólem odpychanym
Płoną całe zmieniając
Świat w popiół
Zmieniając świat wokół
Niespokojnym od ognia
Oddechem
Krzyczą…
A krzyk ich biegnie echem
I w duszy mojej
Ogień się dostroi
By płonąć ich ogniem
Teraz i jutro
Przez wszystkie tygodnie…
Do końca …
Do ostatniego słowa
Nic nie zostanie
Tylko popiół na dnie

KT227

Starte na proch senne marzenia,
Gdy tylko świt noc w dzień zamienia
Gdy w codzienność ubrać się trzeba
Serce wciąż jeszcze u bram nieba

I marzy o tym, by z ten senny pył
Zdarzył się naprawdę i jawą był
Lecz z dniem marzenie to ustaje
Bo trzeba brać co życie daje…

A senne marzenia zostawić nocy
….

KT226

Cicho szeptał deszcz
Za otwartym oknem
Gdy nadszedł wieczór
I pożegnał dzień…
Pożegnał troski
Zmęczone upałem myśli
By wolni
Od otaczającej świat jawy
Zasnąć
Z rozwiniętymi skrzydłami
Własnych marzeń
Tych – tuż obok
I tych – daleko tam…
dobranoc

KT224

Upalne myśli
Upalne słowa
Leniwie przechodzą
Przez głowę
Nie pozostawiają
Niczego, prócz
Pragnienia
Zanurzenia się
W chłodzie
Miliona kropel..

Nieważne
Czy z deszczu
Czy z potoku
Czy z lodu
Serca odrzuconego
Ważne, że chłodne
Tak bardzo chłodne
Że dreszcz ...
Chwyta w środku lata

KT223

Strach wyskakuje
W nocnej ciszy
Uderzając prosto
W duszę
Troską o jutro
Ściska gardło,
Dusząc..
Pytaniem
Czy znajdzie
Się na tyle sił
By pokonać
Potwora
Zwanego…
Codziennością
Bezsilnością
Swoją słabością
…
Nie bój się
Weź uśmiech
On rozgoni
Potwory
…

KT222

Nie dać złowić się złym snom
Wlokącymi się koszmarami
Gdy wydaje się, że ciemnościom
Nie ma końca
Gdy wydaje się, że strachowi
Nie ma końca
…
Dopiero pierwsze promienie
Czyjegoś uśmiechu
Mówią,
Że to był tylko sen…

KT221

Krople deszczu bębnią
W głowie smutnym
Dźwiękiem słonych łez
Niepotrzebnie wylanych
Tak niepotrzebnych
jak słowa
Których nie używamy
A na które czekamy…
Pada deszcz
Minut przegrywanych
Kiedy milczymy
Zamiast mówić
Do tych…co z nami

KT220

…
Nie mogąc zasnąć
Naprawiasz w myślach
To co nienaprawialne
Kleisz w duszy
To co niesklejane
…
A kamień Syzyfa wciąż
Wymyka się z rąk
Roztrzaskując sny
O bezsenność
…

KT219

Choć trudno
Znaleźć jest
Miejsce na świecie
Pełnym
Zimnych wiatrów
Kamiennych serc
Śnieżnych zamieci…

To odrobina słońca
Trochę ciepła
Może sprawić,
Że wszystko zakwitnie
Mimo codziennych łez…

KT218

Zapłonęło serce ogniem,
Płonie, płonie
Spalając się
Ogniem bezsilności
Spopielając wszystko w bliskości
I zamiast ogrzewać świat swoim ciepłem
Pali, niszczycielskim płomieniem
Każdy dzień, który mógł
być jasnym marzeniem

Zapomniany Wiersz

Słowa wrzucone w pustkę,
Wpierw wirują wznoszą się
To opadają,
Zmieniają barwę
Kiedy ktoś czytając dodaje
Swoją duszę …
Świecą, blaskiem
Każdego kto po nie sięgnie

Lecz gdy już przeczytane
Odchodzą w zapomnienie
Pustka je pochłania
Stają się jak ona ..puste
Bezdźwięczne
Szumem tylko słyszane
Będą z oddali..
Jak wczorajsze sny
Jak wczorajsze dni…

KT216

Dziś, słowa układają się
W niemy śpiew motyla,
Który chcąc chwalić słońce
Rozkłada skrzydła
i cichą melodią kolorów
odlatuje z ręki
w błękit nieba…
bezbrzeżny
jak zbudzona wyobraźnia
utonąć w nim i lecieć
płynąć między chmurami
ciesząc się słoneczną chwilą
…
Tylko gdzie te skrzydła?

KT215

Dni przetaczają się przez życie,
Rdzawą spiralą monotonii
Nie pamiętając zdarzeń maleńkich,

Które li tylko migawką życia są
A jednak potrafią na chwilę
Zmienić rdzę, w zieleń nadziei
Na to, że w końcu
Będzie można się zerwać
I odlecieć gdzie dusza zapragnie

KT214

Milczące wspomnienia
Utknęły w gardle
Nie chcąc powiedzieć
Ani słowa…

A przecież dusza gotuje się w krzyku
Głośniejszym niż wszystkie krzyki świata
Lecz tłumiona … ściska jedynie w gardle
Powstrzymując łzy,
Powtarza wciąż
Dlaczego?
Dlaczego?
Dlaczego?...

KT213

Opuszczona, bezradna
Musi silnie wstawać
Codziennie
by nikt
Nie widział jej bólu
By ona sama
Nie patrzyła w swój mrok

Nie potrafię jej rozweselić,
Ukoić, uspokoić
Wszystko co mam
Nie wystarcza…
Na choćby cień uśmiechu

KT212

Strumień chłodnej wody
Schłodził gorące myśli,
Wolno poruszające się
We wszechobecnym upale

Strumień chłodnej wody
Stróżką moczy skórę
Lekko drżąc spija wodę
Niczym spragniona róża…

Pragnąc jej więcej
Tak dużo, jak tylko
Może dać gwałtowny
górski potok…

KT211

Złapany błękit nieba
Przez zielonych liści wieże
Rozpostarł się nad światem
Budząc go pogodnym dniem
Zmuszając życie do zajęcia się
Swoimi sprawami…
Tylko historia przystanęła obok
Patrząc na zmieniający się świat
Obojętnym wzrokiem…

SOBOTA

Sobota, poranek
Oczy ciężkie
Niewyspane
Sny poskręcane

Nieznośny brzęk
Komarów kosiarek
Budzi miasto,
Które oddane słońcu
Wkrótce zanurzy się
W upale

Nie myślę o tym wcale

Lecz patrząc
Na Nią śpiącą
Uśmiecham się
Milcząco
A w tym uśmiechu
Jest wszystko
Od świętości kochania
Do kochania grzechu

Demony Złamanych Serc

Złamane serca…

Demony

Nie dające zasnąć
Nikomu, kto miał
Odwagę złamać sobie serce…
Mszczą się z każdym dniem
Wypalając świat wokół,
Swoim żalem do wszystkiego
I siebie samego…
Bez litości przeżuwają resztki dawnego żaru
Na mąkę, na mękę każdego wspomnienia
Każdego westchnienia, każdego spojrzenia

Złamane serca…

Demony

Las

Czym pachnie las?
Gdy zieleń wszędzie zagląda
Gdy niebo znika pod liści kopułą
A ciszę, przerywa szum liści
przeplatany głosem dalekich ptaków…

Tajemnica nieodkryta,
aż przechodzi dreszcz
Za gardło chwyta
i nie pozwala odejść,
Bo ciekawość…
Silniejsza jest

Niż ta zielona siła,
Która domaga się
Poznania…

Kto się odważy?...

KT210

Może pomyślę o skrzydłach anioła
Złamanych na dnie swoich marzeń
Które zamiast zabierać do nieba
Otwierają tylko piekielne ognie
Ciągłego niespełnienia
Kruche chwile wspomnień
Gdy niebo było w zasięgu ręki
Pękają, gdy tylko wstaje słońce
Przynosząc kolejną zmarszczkę
Mimo codziennego uśmiechu…

Silmaril

Jeszcze świat spowijał mrok
Jeszcze sen królował w ludzkich duszach
Mgły opadały miękko srebrząc łąkę pierwszą rosą
A niebo rozgrzewało się na wschodzie wąską pręgą świtu
Księżyc zawisł nisko nad ziemią jakby czekając
Zresztą całe niebo czekało
Czekała też ziemia ubrana swą zwiewną mglistą sukienkę
I ja chyba też czekałem, bo gdy ją ujrzałem…
Nie mogę zapomnieć o niej do dziś
Silmaril

ZGO007

Myśląc, że to już dzień
Myśli pogalopowały
Do nocnych wrażeń
Słodko-gorzkich owoców
Zbieranych razem
W najbliższych miejscach
i dobrze znanych
i właśnie poznawanych
im bliższych,
im nowszych
tym słodszych…

gorzkie myśli przyszły nim
jeszcze noc się skończyła
a księżyc nie zdążył jeszcze
odejść za krawędź świata

lecz nawet ta gorycz serca
nie zapomniała nocnych słodkości.
Chwil gorących od żaru miłości
I jej owoców wspólnie zbieranych

Lecz wszystko zabrał wstający dzień
Bo wszystko to
było tylko snem…

ZGO006

Nikomu niepotrzebne słowa,
Leżą w kałużach na ulicy
Pozbierać je, ułożyć, policzyć
Może jeszcze zabłysną od nowa,
Jak ta nadzieja
co wczoraj
Znalazłem płaczącą i samą
Ktoś zgubił ją, jak ja swoją…
tak samo.
Lecz ta, choć stracona
Urosła podniesiona
I skrzydłem przy ziemi
Odeszła w deszcz,
Szukać innej nadziei…

KT209

Krzyk zastygł w przestrzeni
Między duszą i powiekami
Przemknęło tylko zmęczenie
I niechęć do świata,
Bez którego nie można nawet
Oddychać…

Leżę w trawie,
z głową w gwiazdach
płynąc w tej przestrzeni
cały świat został za mną
jestem tylko ja
i cała ta zimna galaktyka
bez cienia przyjaźni…

to tak jak od poniedziałku do piątku
bez patrzenia w gwiazdy
gdy już świat dorwie się do Ciebie..
do mnie, do wszystkiego…

KT208

Biel, co odebrać chce niewinność
Czysta, zwiewna, pewna
Mewa na niebie przed burzą
Przykuwa uwagę swą wolnością
Nieuchwytnością, brawurą w obliczu
Pochmurnej potęgi…
I zanim pierwsza błyskawica
Rozświetli niebo…mewa ucieknie
Nie zostawi nic, prócz swojego obrazu
Wrytego w pamięć…w duszę…w marzenie

KT207

Ciepła noc wyświetliła gwiazdy
Galaktykę niespełnionych marzeń
Myśli biegnących szybciej od światła
Do miejsc, w których chciałoby się być

Najbliżej, najczulej, najbardziej
W kosmosie twoich oczu
Odnaleźć tę gwiazdę,
Która zaświeci dla mnie

I do niej wracać,
Co noc,
Co dzień,
Każdą chwilą
Gdy myśl ucieknie
Właśnie tam

Jak teraz kiedy stoję
W tę ciepłą noc
Wpatrując się w niebo
Pełne gwiazd …

ZGO005

dzień zniknął w czerwieni,
tonącego za horyzontem słońca
zostawiając piekący ból
rozgrzanej skóry...

tak jak pozostał ból
w rozgrzanej duszy,
tonącej co wieczór
w wspomnieniu oczu,
od których złoci się
każdy dzień na nowo

ZGO004

Jak brzmiał pierwszy dźwięk wiosny?
Czy to tylko westchnienie, czy też…
Ogień zamiast krwi w żyłach płynący
Mrowi się w plecach, krąży w palcach
Nie daje zasnąć nocą, rozwija skrzydła
Pali myśli chłodne z rozumu zrodzone
Nie pozwala, ot tak iść przez dnie samemu
Każe podpalać świat cały, dla tych oczu
Dla ust śmiałych, dla jednego dotyku
Co mrowi się w plecach skrzydłami
Krąży w palcach wiosennymi pieśniami
Tak właśnie brzmiał pierwszy dźwięk wiosny

KT206

Gdy odstawi się świat
Jego kolorowy zgiełk
Usłyszy się ciszę
Jak lata ptak
Zwiewną, bladą mgłę

Gdy odstawi się świat
Odstawi stos spraw
Zobaczy się kolor oczu
Jak deszcz powieki moczy

Wszystko to
Gdy odstawi się świat

ZGO003

nieposkładane myśli

czarnych ptaków tysiące

kraczących w głowie

głusząc bicie serca

swoim wrzaskiem

zakrakały mi świat

a ja już jak i one

...

czarne pióra biorę

za swoje

i nieposkładane myśli

kraczę

zamiast cieszyć się

spokojem

...

a tu już noc

czerń przykryła

wszystko

czarnych ptaków

tysiące

a ja sam...

ZGO002

słodko-kwaśny
smak ust
gdy podarowany
pocałunkiem

...
by nie móc zapomnieć
każdej chwili słodyczy
...
bu nie móc zapomnieć
każdej chwili goryczy

by pamiętać
i pragnąć
jeszcze mocniej
smakować
słodyczy
goryczy
całej
nie tylko ust
całej
całej dotykalnej
i niedotykalnej
jedności...

co budzi się rano
z prośbą
"...co z tą kawą..."

ZGO001

czego nie wymyśli zły los
żeby dni smakowały goryczą
żeby każda myśl skażona była
smutkiem, bezradnością, słabością

kto cieszy się z tych łez?
które w milczeniu
opadają na dno serca
Komu smakują
ołowiem dociążone dni
i tak już mokre
od nieotartej rozpaczy

dzień za dniem
sól w oczy
kłody pod nogi
a w ustach
nieustanny smak
porażki..

jak długo jeszcze?

Po "Grawitacji"

Tak jak słowa się kleją,
Do duszy pragnieniem
Wspólnego oddechu

Tak jak muzyka leje się
Upojnym strumieniem
Wlewając słowa w serce

Tak ja chcę przylgnąć do tych słów
I obietnicą słodkiego spełnienia
Chłeptać ich słodycz
Własnym
Niezaspokojeniem
pragnieniem
marzeniem,
które zaraz jeszcze jest snem
lecz za chwilę już nie

Bawić się pucharem
Gorącym od pocałunków
Pełnym rozkoszy dotyku
Rozpłynąć się w nim cały

I niebem pełnym gwiazd
I niebem pełnym nas

KT205

Deszcz pocałunków rozbił zły humor
Zostawione wszystkie sprawy świata
W bliskości, w czułości, w miłości
Czas i inne ludzkie wynalazki
Nie mają znaczenia
Kiedy płyniemy
Na własnych skrzydłach
Z otwartymi na siebie duszami

Mój Sen

Czerwony owoc wiosny
Z ust słodkich słodko spijany
Czerwony smak radosny
Miękko, leniwie wargami oddany

Kwiatów wdzięczne westchnienie
Ech te płomienie płonące płomienie
Czerwienią owoców…
smaków…
ust…
I ten wiatr co na skrzydłach niósł

Czerwony owoc wiosny
Smakiem ostry
Wewnątrz ust wstrzymany
Nowością nieznany,
Nienazwany

Wnika w duszę swą mocą
Chwytając ją całą
Czerwienią ust owocu
I tym pragnieniem,
Że wciąż mało…
mało
i mało

KT203

Rozgrzana pustynia
Bez kropli wody
I te schody,
Piętrzące się
Coraz wyżej
I bieg, i strach
Kilku przyjaciół
Może pomoże,
Bezsilność
Przygnębienie
Nie gasną
Nawet w świetle dnia
Wciąż rosną
Jak długo jeszcze?

KT202

Słysząc szept słów znanych
Słysząc się jak zasypiamy
W dłoniach
Trzymając świat cały
Cały jaki mamy
Nie potrzeba nam nic więcej
Nic tylko by było goręcej
W szeptach, w dłoniach
W rozwianych włosach
Uśmiechach …

Poranek

Nim oczy się zbudzą
Nim uszy usłyszą
Wczesnym rankiem jeszcze
Delikatny zapach wiosny
Wita dzień drżącym dreszczem
Wita dzień w delikatnym uśmiechu
Zaprasza do słońca jak usta do grzechu
I nim oczy człowiek otworzy
I uszy pochwycą pierwsze dźwięki
Wie, że ten dzień będzie lekki, miękki
I że On i duch jego
I każdy kto przetnie dziś drogę
Może liczyć na Wielką Serca Pogodę

KT200

Zamknięte troski głęboko
Zamknięty strach
I bezsilność
Wszystko zamknięte
W zaciętych ustach
W oczach, z których
Uśmiech nie może
Się wydostać…

Bo spokój na twarzy
Nie znaczy spokoju
w sercu, w duszy
bo zamykając
strachy i bóle
zamknąłem
siebie…

Procesy

Prysnął czar poranka
Matematyka wdarła się
W przebudzenie
Mnożąc, dzieląc, dodając…

Niepotrzebne procesy
Nie pozwalają
Spojrzeć za okno
Na świeżą zieleń
Błękit przetkany
Bielą niegroźnych chmur
Może i oczy patrzą
Lecz procesy ciągle
Tłoczą w umysł nowe
Liczby – niepotrzebne
Bezsensowne
Puste…

KT198

pysznie, naprawdę pysznie
będzie,
gdy ciepło świat owinie
gdy krew gorąca popłynie
wrząc w żyłach bliskością
ukrytych chwil słodkością
pysznie, naprawdę pysznie
będzie
z utkanymi marzeniami
z naszymi snami
gdzie dotyk i dłonie
wolne jak w galopie konie
pysznie, naprawdę pysznie
kiedy się schowamy
gdy będziemy sami
z naszymi motylami…

KT197

Tyle słów,
A wszystkie milczą
Wszystkie nieme myśli
Układają się w głowie
Bezdźwięcznie
I nawet szept
Lekki podmuch
nie odbierze im ciszy…

nikt nie słyszy
dźwięku ich mowy
czasem nawet krzycząc
pozostają milczące
nie przerywając
ciszy…

ciszy, własnych myśli…

Letnia Noc - wspomnienie odległe, a w zasadzie KT195

Odległe jak wczorajszy sen
Westchnienie letnich nocy,
Gdy deszcz srebrzystych
gwiazd obmywał
Gorące marzenia
Skryte pod powiekami
W lekkim, ciepłym wietrze
Jak pragnienie ust…
Ukryte w uśmiechu
Kiedy kilka kropel wody
Zwilża je delikatnie
Dając upragnioną ulgę,
Lecz nie gasi ognia…
A wszystko to jedynie
Mgnieniem oka jest
Jedynie jednym wdechem
Po którym świat
Powraca swoją nocą
A marzenie
Zostaje marzeniem
Niedotkniętym
Jak deszcz gwiazd
Li tylko liryką pozostaje…

KT196

Oczy schowane
Głęboko
Pod skrzydłami
Zamknięte
Z bólem
Z niemocą
I tym uczuciem
Co nie pozwala
Spać nocą

Nikt nie zobaczy łez
Nie dowie się co jest
Nieważne kim jest…

A żar bezradności
Robi swoje
Rośnie gniew
I płonie
Paląc skrzydła
Paląc oczy

Niedługo
A cały świat spali
Co z tego że mały
Ale mój cały…

KT194

Słowa wysłane
Oczekiwane
Cierpliwie
Niecierpliwe
Gdy wieczór nadchodzi
Gaśnie ostatnia iskra nadziei
Że coś się zmieni…
Cisza
Pusto
Słowa wysłane
Oczekiwane
Odpowiedziane
Fala radości
Ciepło zagości
I dzień lekkim
Się stanie
Codziennie
Niezmiennie
Słowa wysłane…

Pacyficzna Spokojność

noc
szarpnięta burzą
nagą wiatrów różą
błysnęła nagle
zerwała żagle
…
I potem koniec,
…
Cisza jak nożem ścięta
Chwila zaklęta
…
W której słychać wszystko
Cichnący oddech
Gorące jeszcze dłonie,
I spokojność pacyficzną
Bezkresną, oceaniczną

I słychać ciemność
Jak układa miasto do snu,
I te tysiące słów
Co mkną po całym ciele
Milczącym pochodem
…
I potem koniec
…
Chwila zaklęta,
Której poranek
Nie pamięta

Róż Róży

Róż róży
Policzek
Muśnięcie
Odejście
Mrok

Codzienny ból
Ciężar nie do zrzucenia
Bez znaczenia dla świat
Dla jednej duszy tak…

List krótki
Słów kilka
Muśnięcie
Odejście
Mrok

Codzienny ból
Trwa bez znieczulenia
Trzyma w zniewoleniu
Jednej duszy…

Oddech głęboki
W nozdrzach
Powietrze
Bezpiecznie
Już dosyć
Muśnięcie
Nadejście
Światło

KT191

Światło czarne, nie czerwone
Na świetle czarnym przejście wzbronione
Przejście na wiosnę
Na dni radosne
Na wielki targ
Kwiatów czar
I na każdą stronę
Załatwione
Więc kiedy
Zapali się światło zielone?
Jak tylko zobaczę
Uśmiech
Na twarzy
Na ulicy
W tramwaju
Czy w świeżo zielonym gaju
Bo właśnie uśmiech
Światła zmienia
Z ciemnych
w dobre marzenia…

Wspomnienie

Zamknięte w jaskini
Wołanie o pomoc
Pisane drobnym pismem
Z przeszłości,
Która dawno zamknęła się
Niepamięcią
Nieliczona codziennością,
Niemal wiecznością
Czyta o tęsknocie,
Samotności
O ciemności
…
Bez szans na ratunek
Zgasła
Tuż o poranku
Gdy rzeczywistość
Zmiotła senne marzenie
…

PDW - Pierwszy Dzień Wiosny

Nie ubrane rano
Nagie jeszcze
Pierwszym blaskiem słońca
Ciepłym pocałunkiem
Budzi szeptem lekkiego wiatru
Każdego, kto chce
Być wziętym
Przez pierwszy dzień Wiosny
W ramiona świeżej zieleni
I ubrać się w kwiaty
Delikatne, pachnące uśmiechy
We wszystkim co robi

Zimna burza

Zimny, cienisty las…
Zimna łza,
Bezkres zimna
W sercu
Ugodzonym
Lodowym ostrzem
Kolejnego, zimnego dnia

Żaden promień światła
Nie wnika w lodowe piekło
Nadzieja miękka i puszysta
Odleciała już dawno
W jakieś cieplejsze kraje

A to dopiero początek…
Dopiero cisza
Przed burzą…

KT188

Świat za szklaną taflą łez
Układa własny scenariusz,
W którym nie ma miejsca
Na mnie, na Ciebie
I wszystko to
Co bliskie sercom
…
Lecz świat brutalnie
Wpycha się między nas
Między ludzi, którzy
Nie podążają za przygodą
Nie gonią śmierci
Czy nie patrzą głodowi
W twarz…suchą
Skrzywioną pragnieniem
…
Niech świat sobie idzie
Niech zostawi nas
Niech idzie
Do samego diabła
…

KT187

Skała twarda i szara
Przygniata
Przypomina
Obcina
Skrzydła, którymi lata człowiek
Gdy poukładane w głowie
Gdy życie płynie po myśli
Gdy wszystko się spełni
Co wyśni…
Ale teraz
….
Skała
…
I droga niknie w ciemnościach
I droga niknie w zakrętach
Cisza przeklęta
I wszyscy patrzą
Na twoją bezradną nagość..

Wróble

Wróble codzienne sprawy
Wleciały z ćwierkaniem w dzień
Nie patrząc na wiosny przeprawy
Dziobały, każdy swój kęs
I całe to rozświergotane towarzystwo
Zapełniło w dniu wszystko
Rozleciało się po błękitnym niebie
Nie mając czasu dla ciebie, dla siebie

Niech w końcu przylecą jastrzębie
I rozgonią te małe wróble sprawy
Niech naleją im po gębie
A my szykujmy się do zabawy
Na miękkiej łące,
Wtuleni w wielkie słońce
Bez żadnego cienia
Patrzeć jak świat się wokół
zmienia

KT185

Młody liść
Powiewa nad światem
Młody i zielony
Świeżością
Poranka
Bez mrozu

Tak jak on
W każdym
Budzi się
Wiosenny
Poranek
W którym
Zieloność
Wygrywa
Z zimowym
Snem…

KT184

Słońce zatańczyło
W fiolecie
wiosennych kwiatów
odsuwając twardość
pracującego poranka
na później
i Ci, którzy potrafią
przystanąć na słonecznym
przystanku
zobaczą pierwsze
kolory wiosny
bez względu
na to w jakim
humorze
jest praca…

KT183

Lekko myśl
Nie głęboko
Tylko tak
Wysoko
Jak chmur
Kłębiastość
Lekka
Myśl tak
Niewielka
Unosi się
Nad światem
Ot piórko
Swobodne
Wygodne
I bez
Pośpiechu
Oddycha
Lekko
Daleko

Od spalin
Codzienności
Własnych
słabości

KT182

Zamieć słowna
Zamęt
Nikogo nie bawi
Ten lament

Kiedy róże
Płoną
Kiedy otwartą
Dłonią

Spływają
Sny
O spokojnych
Wieczorach

A dni wstają
Nerwowe
…

KT181

Zamknięte
Przeklęte
Niechciane
Rozchwiane

Myśli pajęcze
Nie ręczę

Czy
Dotkną
Ciebie

Czy
Pogrążą
Jad wsączą
I zatrują
Zrujnują

Ostatni
Kawałek
Duszy,
Ten
Co umie
Jeszcze
Się wzruszyć…

Zamknięte
Głęboko
Zamknięte
…

KT180

Rozpadają się dni
Rozpadają się sny
Marzenia umierają
Gdy nie mogąc
Dotknąć ust
Znajomych
Kochanych
Rozpada się
Świat cały…

Gdy wczoraj
Sen nadchodził
Nie przychodził
Strwożony
Ginącymi łzami
W ciszy
Mrocznej
Nocy…

KT178

Kiedy odejdą ponure dni,
Kiedy słońce otworzy
Zieloność wokół nas
Zakwitnie każda wylana łza
A wesołość spłynie w serca,

Czasem zamiast słońca
Można dobrym słowem
Zobaczyć stokrotkę
W czyimś sercu

Lecz dziś potrzeba
Kwitnących łąk
Śpiewających dusz
Całą radością
Wiosennego ciepła

KT179

Ostatnie westchnienie
Nadchodzący sen
Marzenie
Metodycznie powtarzane

Tęsknota…
Łza schowana w poduszkę

Świadomość odpływa
W nieznane
Wyświetlając swój własny film

By porankiem
Pozbierać
Strzępy
W coś sensownego

Zwykle nieudanie
Sprzątnięte w niepamięć

A dzień przysypie
Wszystkie tęsknoty

KT177

Tak daleko są dni
Pełne słońca
Uśmiechu
I tego grzechu
Którego skrzydła
Zabierają każdego
W wiosenne niebo

Daleko są te dni,
Bo choć wokół
Już świat się zmienia
Szarość płynie
W duszy strumieniach

Strach o jutro
Zabija całą radość
Z uśmiechu
I z tego grzechu
Którego skrzydła
Unoszą każdego
W jego własne
Niebo…

KT176

Gorączka…

Stan bezsłowny
Głęboko wewnątrz
Stan bezwolny
Chory

Dreszcz

Nie mieszany
Z emocją
Chwili radosnej
Nieznośny
W swej zimnej
Reakcji

I to uczucie
Co czasem
Wydaje się,
Że ściska
W gardle
Jakiś smutek…
Tęsknota może

Lecz dziś
Słowa, przejść
Nie mogą
Tą drogą
Zawładniętą
Chorobą

KT175

Słaby ślad wczorajszych ust
Niknie w chmurach szarego dnia
Wzbudzając tą samą tęsknotę,
Która wieczorem błądziła po skórze
Karmiąc się jej bliskością
Świeżością,
Ogniem,
Wichrem,
Wodą

Teraz, wśród codzienności
Pozornie zastyga czekając
Cierpliwie tylko zewnątrz
Płonąc duszą
Ustami
Marzeniami

Nieważne

Nieważne
Nieważne ile
Serca włożysz
Nieważne ile
Wysiłku wniesiesz
Nieważne jak bardzo
Się postarasz

Wszystko to nic
I za nic Twoje starania
Twój pot i krew
Twoje serce i dusza

Wszystko to
Zostanie ocenione
Wszystko to
Zostanie odrzucone

Tak jak i ty
Razem z tym
Co zrobiłeś

Więc
Idź
Śmieciu

Nie wracaj…

KT173

Przemieszały się uczucia,
Parzą usta
Parzą duszę
Swą zmiennością
Niszczą ciszę
Niszczą duszę
Zacinają usta
Smagnąć je batem
Wtresować w dni
Zagnać do klatki
Głęboko w ciemny
Kąt duszy,
Niech zawyją
Z bólu
Niech zejdą z ust
Ze światła
I tej części
Duszy
Co patrzy
Codziennie
W lustro…

KT172

Dziś ogień
Dziś woda
To nie przeszkoda

Płonące serce
Płynące pragnienia
Do spełnienia

W zasięgu ręki
To o czym
Marzyć może
Człowiek

Więc niech
Ogień
Więc niech woda
Sił niech doda

By spełnienie
Harmonią
Popłynęło
W przyszłość
Ku niebu
Do gwiazd
Do nas…

KT171

Ostatnie promienie słońca
Giną w pamięci
Tak jak ostatni dotyk
W którym dreszczem
Budziła się dusza

Ostatnie ciepłe chwile
Majaczą w pamięci
Niczym cienie
Odległe i ciche
Wspomnienie

Lecz wciąż nadzieja
Każe czekać
Na wiosny westchnienie
I młody wiatr
Co znów uniesie
Wszystko
co znane jest,
a teraz śpi…

KT170

Ciemno
I chmur pełno
I lęk przede mną

Serce gorące
Myśli rwące
Ręce mrowiące

By rozgonić
Tą ciemność
Przegonić
Bezsilność
Pokonać
Strach
I strachu
Niezmienność

Ogień

Wiatr

Ziemia

Woda

Jeden żywioł
Jedna miłość
Jedno życie

…

KT169

Topnieją lody, topnieją serca
Lód odchodzi w niepamięć
Tylko słońce nad światem
Tylko ciepłe dłonie na sercu
Dotykają słowami
Tak głęboko, jak tylko
Może być głęboka dusza
Spragniona ciepła…

A to dopiero początek
Tej wiosny, która
Będzie trwać
Póki oddech
Nie będzie ustawał
A w oczach gwiazdy
Płonąć będą…

KT168

Wstawać
Trzeba iść
Choć dzień mglisty
Nie słoneczny

Trzeba więc
Pozbierać
Promyki słów
I ułożyć z nich
Uśmiech
Co rozjaśni twarz
I dzień
Przemknie przez
Duszę
Obudzi Cię

KT167

Zwinięty w kąt
Sam ze sobą
…
Nocny koszmar
Wywrócił spokój

Zmęczenie
Zbudziło dzień
Zamiast uśmiechu

Ponury, deszczowy poranek
Kładzie kolejny kamień
Na sercu – spalonym niemocą
I beznadzieją następnych
Nocnych koszmarów…

Droga

Kiedy kręcisz się wokół dni
Kiedy nie wiesz którędy iść
Kiedy brak Ci już sił
Nie masz się jak bić

Zostaw cały ten świat
Zostaw stosy głupich spraw
Idź tylko tam
Gdzie serce chce iść
A pójdą z tobą wszyscy
Którzy Cię kochają…

Nie zastanawiaj się…
Twój świat czeka…

KT165

Dotyk – zimny jak zmrożona stal
Na skórze zostawia ślad
Taki sam jak te słowa
Zostawiły ślad w duszy

Czas ponoć leczy rany
lecz rany czasu nie leczą

Zimne miejsce w duszy
Zamknięte w lochu
Czasem otwiera się

Wówczas czas
Przestaje chronić…

Przeklęte sny
Przeklęta pamięć
Żartem podświadomości
Wyciągnięta z lochu
Rozpełzła się po dniach
Trując duszę….

Fabryczna

Fabryczna, nie liryczna
Miłość w czasach mamony
Gdzie każdy moment policzony
Gdzie bliskość,
Ma wartość mierzalną
katalogowalną

Fabryczna czułość
Surowa konstrukcja stalowa
Od poniedziałku do piątku
W soboty, niedziele nieczynna
Alkoholizowana samotność
Bez nadziei, bez wiary
Tylko dolary…

Czy tylko ?...
Czy potrafimy jeszcze
W człowieku znaleźć człowieka
I pokochać go nim zacznie uciekać
W Fabryczną nie liryczną…

Duch Przespokojny

Tych klika słów
Co w ciszy
Ciągle liczy
Niespokojny
Duch

Żując każde z nich z osobna
Napełnia się goryczą
Lecz go nie słyszą
Nie wiedzą, że

Duch uspakaja się
Umiera…

Tych kilka słów
Co w ciszy
Już na nic nie liczy
Duch
Przespokojny

Niewydolny,
By polecieć
Sięgnąć gwiazd
Stanąć na szczycie
I śmiać się
Rozpościerając
Skrzydła…

KT162

Jak pieśń,
co echem już tylko w duszy gra
Jak dzień,
co wdziękiem swym powraca w snach
Jak słowo,
które skrzydła w serce dopina
Jak uśmiech
Co wszystko razem spina

Tak dobrze,
Jest dzielić się
Swoim dniem
Swoim snem
Sercem

Gdy innym
Wiatr nie sprzyja
Gdy mrok
Im dzień spowija

KT161

Cicho, bez żadnego słowa
odżyło wspomnienie
co w najciemniejszym
kącie duszy się chowa

Cicho, bez westchnienia
Ucieka – milcząco
W dawne miejsca,
Chwile bez słów
spojrzenia

Dawne,
to ciche marzenie
Niechaj w duszy spocznie
Niech w spokoju leży
Niczego już w nim
nie zmienię

KT160

zamknięta w sobie różo pustyni,
duszo moja!
otwórz się!
deszcz rzęsisty moczy płatki Twe
otwieraj się!
ileż łez można wylać?
ile bólu znieść?
by otworzyć cię...

a może ty...
to już
nie kwiat
lecz kamień?
nieczuły na ból
nieczuły na łzy
duszo ty!

otarte dni
otwarte sny
a gdzie ty?

stracona jesteś
zdradzona..
przeze mnie

KT159

Gorzkie słowa
Psują smak
Mroźnego poranka
Bez śniadania
Otwierają się drzwi
Do codziennej męki
Robienia czegoś
Bez odrobiny ochoty…

Przykrość ułożyła sobie
W człowieku posłanie
I zatruwa świat
Swoimi troskami
Przelewając tę gorycz
Na innych
Niewinnych

Jak odnaleźć ten uśmiech,
O którym zapomniał świat
Który był za pan brat
I zamiast goryczy
Wylewał się od rana

Nie wiem…

NOC

Wyciągnij rękę
Do gwiazd
Tak blisko
Tak ciemno
Tak zimno

Noc …

Miliony gwiazd,
A każda w zasięgu ręki

Noc…

Gorące serca
Wśród gwiazdozbiorów
Wśród srebrnych wstęg
Drogi mlecznej
Światło wieczne

Noc…

Można ukryć marzenia
W oczach
W gwiazdach
W dłoniach

Noc…

Niech trwa,
A my z nią

KT157

Mój sen – czerwony
Mrokiem piwnic
Krwi morza
I więzienia,

Mój sen – głęboki
czystością
wody przejrzystej
Morza czarnego
Ciepłego …
Lecz nie przyjaznego

Obrazy bez znaczenia
Bez pojęcia
Okrutne i piękne
Nerwowe i smutne,

Kim jestem?
Więźniem?
Turystą?

A może tylko
Zapomnianym
Dźwiękiem

KT156

Co się z człowiekiem dzieje
Gdy traci nadzieję?
Co wprawia go w ruch
Gdy opuścił go duch?
Czy jeszcze jest człowiekiem?
Czy może pustym jego śmiechem?

Rutyna, codzienność
Bezsenność

Jak człowieka rozrywa,
Pustka w sercu prawdziwa
Jak ból duszę przeszywa
Od serce wspomnienia odrywa

Rutyna, codzienność
Bezsenność

Jak idąc mroczną doliną
Wszystkie Nadzieje giną,
Jak ciążą myśli i nogi
Może zawrócić z drogi?

Lecz tego zrobić się nie da…
Brnąć przez swój los trzeba

Tylko…
Jak nie tracić nadziei?

Hej! Anioły

Hej! Anioły skrzydlate
hej! Wieści radosne
przybądźcie tu
przynieście wiosnę
przynieście nadzieję
ludziom
ptakom
wszystkim kwiatom
by nie zapomnieli
że nic ich nie dzieli
a łączy wspólne życie
hej! Anioły skrzydlate,,,

KT154

Kamień, skała
Kamień na kamieniu
Skała przy skale

Serce spłonęło w zapale
Ostygło i spośród
Innych kamieni
Nie odróżnia się
Na tej ziemi

Twardą litą skałą
Nieczułą nielitościwą
Zimną i niemiłą

Lecz gdy ogień
Znów zapłonie
Skała stopi się
I koniec…

A ciepło to
Cały smutek
pochłonie

KT153

Ósmy dzień tygodnia
Niewidoczny wśród
Innych dni
Usiądź w nim wygodnie
Nie przejmuj się…

Ósmy dzień tygodnia
Zabierze troski …i…
Zasieje nadzieję
W inne dni

Gdy tylko księżyc wzejdzie
I wzejdą sny
W ósmy dzień tygodnia
Wejdziesz Ty
A z Tobą wszyscy ci,
Których kochasz…

KT151

Wewnątrz stalowej skorupy
Wewnątrz siebie
Skulona przed światem
Stęskniona za światłem
Dusza, bezskrzydła
Dusza, samotna…

Obok skrzydła
Odłożone
Obok marzenia
Odłożone
Obnażony smutek

I jedna łza..

Feniks, albo Nadzieja

Zgubiony w snach
Niedościgły ptak
Feniks może
Może Nadzieja
Niechcący tylko
Dotykając dnia
Niedościgły ptak
Goni marzenia
Nie złapiesz go,
O nie…
Porwie Cię
O tak…
Jego lot to Nadzieja
Którą tak łatwo
Stracić
Więc bierz swoje
Skrzydła
I leć.
Leć za nim
Do końca dnia
W sny…

KT150

Mdłe światło
Styczniowego poranka
Nie poprawia humoru
Nie dodaje wigoru
Odpycha swą nijakością

Codziennością?

Może?
…
Zostawić sobie ten świat
Zostawić jego nijakość
I odejść za góry gdzieś..
Gdzie światło jest
Nadzieja jest
I własne myśli nie bolą