KT239

Kiedy słońce
Ostatnie krople
Rosy wysuszy
gdy mgły opadną
i dzień już ruszy
może zauważysz
że czerwieni się
już Jesień dla Ciebie
że błękit dojrzewa
na porannym niebie
i że dzień będzie
na pewno lepszy
choć jak co dzień
zwykle się spieszy
…
To właśnie jesienią
Warto chwilę popatrzeć
Jak się liście czerwienią
Jak jabłka się rumienią
I z uśmiechem mimo chłodu
Zająć się dniem
Z jesienną urodą

KT238

Dzień ciągnie się za dniem
Zostawiając niewyraźną
Smugę na kalendarzu
Zapamiętaną z wysiłkiem
Monotonii codzienności

Wloką się jak towarowy
Ciężko ciągnąc
niechciane sprawy
ze środy na czwartek
w deszczu nieprzerwanym

a jeszcze zgubił się gdzieś
ten uśmiech, bez którego
mokre skrzydła
nie wznoszą do lotu
nie rozpraszają chmur
lecz zwinięte mokną
z całym światem…

Kt237

Jesień dotyka coraz wyraźniej
już słońce szybciej gaśnie
już sny kończą się przed świtem
czerwienią się liście pod Jesieni dotykiem

zaspane myśli przecina chłód
na polach mgły, na szybach lód
i choć z zachwytem patrzę na dzieło Jesieni
czuję, że brak mi ciepła letnich promieni

Kt236

Zobacz jak płaczą wierzby
Szeptem gubionych liści
Wśród zimnych deszczy
Przeszłych już
Słonecznych dni

Jak wierzby płaczą moje sny

To tęsknota za latem
Złoci i czerwieni
Wspomnienia
Pełne słonecznych dni
Lecz dziś w deszczu
Wierzba umiera

Jak umierają moje sny

koniec lata

Lato rozpłakało się dziś,
Że czas mu już w drogę iść
Że oddać czas błękitne dni
Jesieni Złotej, Złotej jak sny
Jak Noce pełne srebra gwiazd
Marzeń, wzruszeń także nas
Zamkniętych tuż za zmierzchem
Zostańmy tam sami chwilę jeszcze

Nim deszcz rozmyje wspomnienie lata
Nim szarość opadnie na dno tego świata
Zachwyćmy się gorącego lata blaskiem
Razem z jego ostatnim już dziś brzaskiem

untitled

W gąszczu myśli
Utkanych z pragnień
Tych niechcianych
I tych kochanych
Trudno dojrzeć
Światło dnia
Trudno spostrzec
Ile zielonej nadziei jest wokół nas

Zachłysnęło się światło zielenią
Delikatną, wonną jej poświatą
A już liście się czerwienią
A już trzeba żegnać lato

Zamknąć trzeba te wspomnienia
Chwil gorących, drżących cieni
Patrzeć tylko jak się zmienia
Świat w złotą suknię tej Jesieni

KT234

Nadzieja jest ziarnem,
Które śpi w ciemnej ziemi
Zdawałoby się bez nadziei

Lecz ciepło słońca
uśmiech życzliwy
kropla wody
łzy szczęśliwej

budzą ją do życia
i kwitnie
kwiatem pięknym
bo nadzieja
to kwiat piękny
i szczęśliwy

gdy czas jest
nam nieżyczliwy

weekend

co to za dzień?
…
kiedy stojąc
tak popołudniem
w miejscu zwykłym
jak codzienność
kiedy czekając
na weekend
z trudem ukrywa się
tęsknotę za snem
i kiedy w tym zwykłym miejscu
i zwykłym czasie
na twarz spływa
ciepłe słońce mrużące oczy
w marzenia
kiedy rozmawia się z kimś
o wszystkim i o niczym
i kiedy gdy płynie ta rozmowa
leniwym rytmem słów,
które nie słowami są lecz uśmiechami

myśl biegnie sama do najbliższego wieczoru
i poranka…
bez gwałtownego wstawania…

a tylko z kawą podaną do poduszki
pełnej jeszcze wczorajszych snów

wtedy już wiadomo
co to za dzień….

KT232

Pierwszy chłodny
oddech jesieni
Wpadł przez okno
w myśli strumienie
budząc je swym
pogodnym chłodem,
że lato już przeszło
że czas na herbatę
z miodem
na długie wieczory
spędzone razem
pod światłem świec
pod kocem we wzory
ze wspólnych marzeń
spisanych uśmiechem
na jesienne pluchy
wspomnienia lata
odbite echem..

KT231

Strzępy uśmiechu
Okruchy dobrych chwil
I czekanie, to ciągłe czekanie
Na jeszcze jeden uśmiech
Na tą chwilę,
W której można zapomnieć
O twardym bólu
Codziennej goryczy
Wypijanej z kawą
Kiedy myśli błądzą
Po sprawach do załatwienia
Nie dając sobie pozwolić
Na uśmiech
Dla świata,
Dla bliskich dusz
Czy nawet do siebie…

KT230

Zasnute niebo
Zasnute myśli
nie widać słońca
obawy przyszły,
nadzieja śpi
w oczach łzy
a świat
w kropelkach
szarych takich
jak te
w oczach łzy