KT91

Słowo zmęczone
Rozdarte, pomięte
Nie niesie wcale
Lecz jakby przeklęte
Więźnie w gardle

Złe na cały świat
I na siebie złe
Niczego nie chce
Nie dba o nic też
Gotuje się…

i tonie w swoim
smutku
i grzęźnie w swojej
rozpaczy
bo któż zobaczy

kto zechce podnieść
te słowa zbolałe
dodać im wiary
w tej matni całej

i ściągnąć
z duszy to całe błoto
choć mówią inni
milczenie to złoto