jego zieleni,
wilgotnego zapachu paproci
zamkniętego wśród porannych mgieł
Jak dawno nie chłonąłem lasu
jego zieleni,
zaklętej w mojej duszy
tuż pod powiekami
kiedy przez zamknięte oczy
wnikało światło słońca
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz